Lajmi Fundit
prev next

Bujaria me gëzim

Zoti i foli Moisiut duke thënë: «U thuaj bijve të Izraelit që të më bëjnë një ofertë të ngritur; do ta pranoni ofertën e ngritur nga çdo njeri që e bën vetë nga zemra.-Eksodi 25:1–2

Ky është fillimi i një kapitulli që flet për shenjtëroren, për tabernakullin që Zoti do të ngrinte në mes të popullit të Tij, si një tablo e pranisë së Tij të lavdishme mes popullit. Dhe me qëllim që të ndërtohej tabernakulli, përfshirë arka e besëlidhjes, që vjen menjëherë pas këtij vargu, nevojitej që të jepeshin kontribute nga populli i Perëndisë, kontribute për ndërtimin e kësaj shenjtëroreje. Dhe më pëlqen shumë fraza në vargun 2 ku Perëndia thotë: “nga çdo njeri që e bën vetë nga zemra”.

Ne duhet të ndryshojmë mënyrën e të jetuarit dhe të shpenzuarit, jo thjesht në jetën tonë, por edhe në kishë. Ndaj mendoni për këtë, për marrëdhënien midis zemrës dhe kontributit financiar. Dhe kjo është pikërisht ajo që Jezusi foli te predikimi në mal. Atje ku është thesari juaj, atje do të jetë edhe zemra juaj. Ekziston një lidhje e drejtpërdrejtë midis zemrave tona dhe parasë që zotërojmë. Paratë tona janë një reflektim i zemrave tona. Vendi dhe mënyra se si i shpenzojmë paratë tona janë një reflektim i zemrave tona. Atje ku e investojmë paranë, atje kemi dhe zemrën tonë. Atje ku është thesari ynë, atje është edhe zemra jonë. Dhe ky është një realitet shumë modest për ne që jetojmë në një kulturë tejet materialiste, sepse i shpenzojmë paratë tona në gjithfarë gjërash. Dhe vazhdojmë duam të jemi në të njëjtin ritëm me kulturën tonë, prandaj zemra tona thonë: “Pse tregon përdorimi i parasë se ku qëndron zemra ime?”.

Është në këtë pikë që ne zhytemi më thellë kur flasim për kishën e fshehtë të shekullit 21. Ka një çekuilibër të madh në mënyrën se si shpenzojmë në kishë. 99% e burimeve të misionit shkon pikërisht në vende ku njerëzit e kanë dëgjuar ungjillin. Si rezultat, zemrat tona nuk janë me njerëzit që nuk e kanë dëgjuar ungjillin. Ne duhet të ndryshojmë mënyrën se si jetojmë dhe se si shpenzojmë, jo vetëm në jetën tonë, por edhe në kishë. Kur flasim për misionet, ne e injorojmë zemrën e Perëndisë për ata që nuk e kanë dëgjuar kurrë ungjillin. Në këtë program ne lutemi për fiset që nuk e kanë dëgjuar ungjillin, për fise si Hani në Vietnam, kur 0.01% e tyre e kanë dëgjuar dhe e kanë besuar ungjillin. Shumica e tyre nuk e kanë dëgjuar kurrë atë dhe ka 7 mijë fise të tjera si ky.

Perëndi, ne lutemi që Ti të lëvizësh në zemrat tona që të japim për atë që është më e rëndësishme për zemrën tonë. Unë lutem për këtë në jetën time, në jetën e familjes sime dhe për mënyrën se si unë dhe Hedhëri i shpenzojmë paratë, për mënyrën se si familja ime, fëmijët e mi i shpenzojmë paratë. Dhe lutemi që kisha ta ketë këtë si pikë lutjeje. Unë lutem që me anë të Frymës Sate Ti të lëvizësh në zemrat tona që të japim për këtë, që t’i shpenzojmë paratë tona për atë që do të zgjasë përjetë, që të mos mbledhim thesare në tokë, thesare që i brejnë tenja dhe ndryshku, ku vjedhësit shpërthejnë dhe vjedhin, sepse atje ku është zemra jonë, atje do të jetë edhe zemra jonë.

Perëndi, ne lutemi që Ti të krijosh te ne një frymë bujarie dhe një bujari me gëzim, bazuar te 2 Korintasve, kapitujve 8 dhe 9, që Ti të ngrihesh mes popullit Tënd, që të lëvizësh në mënyrë të mbinatyrshme në zemrat tona, me qëllim që të mund t’i shpenzojmë paratë tona për të ndarë ungjillin dhe që lavdia Jote të njihet në gjërat që janë më të rëndësishme në zemrën Tënde, që janë njerëzit në nevojë dhe njerëzit me nevoja urgjente fizike dhe frymërore. Perëndi, ne lutemi që të na ndihmosh dhe të lëvizësh në ne, që t’i shpenzojmë paratë për atë që është më e rëndësishme në zemrën Tënde. Dhe gjatë këtij procesi Ti të mundësosh që zemrat tona të jenë më të ngjashme me zemrën Tënde. Në emrin e Jezusit lutemi, amen.

Jo aq keq

Pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet. Hebrenjtë 10:25

Një mik më shkruan. “ Ka kohë që në mendjen time vazhdon të vërtitet një ide, inkurajimi. “ Ai shpjegon më tej, “ Unë jam rritur në një nën kulturë Gjermane, ne lavdëronim njerëzit me fjalët: ‘Jo dhe aq keq!’ Ndaj, nuk më vjen natyrshëm të inkurajoj të tjerët.”

Ndoshta edhe për ty kjo mund të tingëllojë një histori e njohur. Është shumë më e thjeshtë që të vësh në pah gabimet dhe dështimet e të tjerëve,  se sa t’i forcosh ata me fjalë pozitive që u shërbejnë si inkurajim.

Unë buzëqesha teksa lexoja fjalët  e tij: “Jo keq!” Uau!  Kjo supozohet të të bëjë të ndihesh mirë. Nuk është, “shumë mirë!” apo “ punë e shkëlqyer,” por thjesht “jo keq.”

Përse është kaq e vështirë që të inkurajosh?  Miku im gjerman thekson se ne jemi viktima e ndoshta edhe të burgosur të kulturës sonë. Disa prej nesh janë rritur në vende ku prindërit nuk u kanë thënë kurrë fëmijëve “të dua,” e as nuk ua kanë treguar këtë me përqafime. Këta fëmijë edhe kur rriten  e kanë të vështirë të jenë të dashur.  Provoni t’u jepni një përqafim e ata do të ngrijnë në vend. Kështu pra, ajo që kemi vëzhguar dhe që kemi marrë kur kemi qenë fëmijë, duket se luan një rol të rëndësishëm në jetën tonë. Është sikur brenda shpirtit njerëzor të gjendej një rezervuar i vogël lavdërimi , e nëse do të merrnim prej andej sasi të mëdha, do të mbaronim shumë shpejt, e për këtë arsye ne themi vetëm- “ jo aq keq!”

Ka një arsye tjetër, që ndoshta sociologët nuk e vënë re, por ata që studiojnë historinë dhe Biblën arrijnë ta dallojnë shpejt. Zakoni i inkurajimit është kundër natyrës sonë njerëzore, e cila është egoiste. Fakti është se burimi i inkurajimit që gjendet thellë në zemrat tona është një rezervuar i cili rifurnozohet vazhdimisht. Sa më shumë inkurajim që ju të shpërndani, aq me shumë Fryma e Shenjtë do të vendosë në zemrën tuaj.

Ebbe, miku im që është mësuar me fjalën “jo keq” , ka marrë vendimin që të inkurajojë të tjerët. Kur fëmijët e tij të bëjnë diçka të mirë, ata nuk do të dëgjojnë kurrë  frazën tipike gjermane “ jo keq”.

Pra, si e kultivojmë zakonin e inkurajimit? Të themi të vërtetën, mësimi i zakoneve të reja nuk është i thjeshtë. Si fillim unë do të sugjeroja që të gjesh rezervuarin e inkurajimit që gjendet thellë në zemrën tënde. Nuk e ke zbuluar kurrë më parë? Mirë, provoje. Filloje me gruan tënde, ( apo me bashkëshortin), me fëmijët e tu, e me anëtarët e tjerë të familjes tënde. Mos u trego i pa sinqertë , por thuaj diçka pozitive, inkurajuese që do të ngrerë të tjerët moralisht. Fillo dhe bëje këtë. Duke e praktikuar bëhet më e thjeshtë, apo jo?

Mirë, pasi e ke bërë këtë në familjen tënde, kërko që të inkurajosh njerëz me të cilët nuk ke ndonjë lidhje shumë të fortë. Këta mund të jenë njerëz  me të cilët  punon, njerëzit që takon dhe njerëz që ndoshta nuk sillen shumë mirë me ty.

Çfarë ndodh? Kur ti inkurajon të tjerët, ngre edhe veten tënde  moralisht, e rezervuari i inkurajimit brenda zemrës tënde fillon të burojë plotësisht.

Zoti u dha udhëzimeve të veçanta Izraelitëve, për të inkurajuar Jozueun, birin e Nunit, sepse ai do ta çonte kombin drejt Kanaanit.  Pali i udhëzoi Thesalonikasit me anë të fjalëve që kishte shkruar që ata  “të inkurajonin  njëri-tjetrin” e sërish “ inkurajoni dhe ndërtoni njëri-tjetrin” ( 1 Thesalonikasit 4:18, 5:11). Tek Hebrenjtë 3:13 na kërkohet që “ të inkurajojmë njëri-tjetrin çdo ditë. “ E vërteta është se ne kemi nevojë për inkurajim. Ka kaq shumë gjëra negative në këtë botë.

Nëse Perëndia na urdhëron që ta bëjmë këtë, është më mirë të nisim ta zhvillojmë këtë zakon. E ndërsa inkurajon të tjerët, do të vësh re se kjo është ngjitëse dhe se njerëzot do të mirëpresin kudo që të shkosh.

Të ecësh me Zotin në kohë të errëta!

Kohët e errëta, sfiduese nuk shkojnë kurrë dëm kur ndiqni Zotin.

Zanafilla 39

Le të rikujtojmë besimin e Jozefit. Sepse do të shohim disa parime që e udhëhoqën atë gjatë momenteve sfiduese të jetës së tij.

Kohët e errëta mund të vazhdojnë derisa të realizohet qëllimi i Perëndisë. Plani i Zotit ishte të përgatiste Jozefin për të shpëtuar familjen e tij, si dhe kombin e Egjiptit, nga uria. Por së pari, Perëndia e vendosi Jozefin në rolin e një shërbëtori, ku ai fitoi besueshmëri te udhëheqësit egjiptianë. Më pas, u fut në burg ku Zoti “shfaqi dashamirësi” (Zanafilla 39:21), duke e pozicionuar atë për të interpretuar ëndrrën e Faraonit. Përmes këtyre situatave të vështira, Jozefi u zgjodh nga Faraoni për të udhëhequr Egjiptin dhe për të shpëtuar kombin nga uria, siç e kishte planifikuar Perëndia.

Ne mësojmë si në errësirë ​​ashtu edhe në dritë. Përveç zbulimit të besnikërisë së Perëndisë, Jozefi mësoi të mbante pozita të larta dhe të ulëta, t’i thoshte jo tundimit dhe të dallonte praninë e Perëndisë.

Atë që mësojmë në errësirë, duhet ta ndajmë në dritë. Jozefi nuk lejoi që burgimi ta dekurajonte që të ndihmonte të tjerët (Zanafilla 40:1-23). Në fakt, kur interpretonte ëndrrat e Faraonit, ai ndau hapur besimin e tij dhe njohurinë e dhënë nga Perëndia (Zanafilla 41:15-16).

Askush nuk kërkon kohë të vështira, por duket se disa prej nesh i përjetojnë rregullisht. Në vend që t’i kemi frikë ata, mund t’i besojmë Perëndisë dhe të përqafojmë planin e Tij, duke e ditur që Ai përdor sprovat për lavdinë e Tij dhe përfitimin tonë.

Zemra e Perëndisë për të vejat dhe jetimët

Mos mundo asnjë grua të ve, as ndonjë jetim.-Eksodi 22:22

 

Kur lexojmë te libri i Eksodit, kapitujt 21 deri në disa kapituj më poshtë dhe në disa vende të ndryshme te Levitiku, shohim shumë lloj ligjesh që Perëndia i jep popullit të Tij në Dhiatën e Vjetër. Nëse do të ndaleshim për të folur se cilat nga ligjet e Perëndisë gjejnë zbatim te njerëzit sot, do të duhej shumë kohë. Rregulli i përgjithshëm është që të shohim ligjet nga Dhiata e Vjetër që përsëriten në Dhiatën e Re. Shumë nga ligjet që jepen këtu te Eksodi dhe Levitiku gjejnë zbatim specifikisht për popullin e Perëndisë, për popullin e Izraelit, në Dhiatën e Vjetër, nën besëlidhjen e vjetër. Ne lexojmë në Dhiatën e Re dhe ku janë urdhërimet nga Jezusi, në besëlidhjen e re?

Ja pse lexova kapitullin 22, vargun 22, te Eksodi, sepse urdhërimi është ky: “Mos mundo asnjë grua të ve, as ndonjë jetim.”. Prandaj ne duhet të ndalojmë dhe të pyesim: “Mirë, a thotë Dhiata e Re ndonjë gjë për të vejat apo jetimët?”. Për këtë na flitet te Jakobi 1, vargu 27, dhe urdhërimi kalon në një nivel krejtësisht tjetër. “Feja e pastër dhe e patëmetë përpara Perëndisë, Atit, është kjo: të vizitosh jetimët dhe të vejat në shtrëngimet e tyre dhe ta ruash veten të panjollë nga bota.”.

 

E dëgjuat këtë? Ajo që na mëson Dhiata e Re, ajo që Perëndia thotë në besëlidhjen e re është kjo: “Feja e pastër dhe e patëmetë përpara Perëndisë, Atit, është kjo: të vizitosh jetimët dhe të vejat në shtrëngimet e tyre dhe ta ruash veten të panjollë nga bota.”. Kështu pra, ne e dimë që ky urdhërim në Dhiatën e Vjetër për të vejat dhe jetimët te Eksodi, kapitulli 22, vargu 22, nuk ishte vetëm për popullin e Perëndisë. Por është edhe për njerëzit sot. Unë dhe ju jemi thirrur nga Perëndia si populli i Tij që të marrim përgjegjësi për t’u kujdesur për të vejat dhe jetimët.

 

Perëndi, ne lutemi që të na ndihmosh si popullin Tënd sot, të sjellë në familjen Tënde si bij me anë të gjakut të Jezusit, të lidhur me Ty. Zoti Jezus, ne jemi nusja. Ndaj lutemi si nusja, si bijtë e Tu para Teje si Atin tonë. Na ndihmo të kujdesemi me besnikëri për jetimët dhe vejushat që kemi pranë.

Perëndi, unë lutem për djalin që ne do të birësojmë dhe që e kemi pritur për një vit për ta sjellë në shtëpi, por ende nuk kemi mundur për shkak të kovidit. Perëndi, ne lutemi që edhe të tjerët të na bashkohen në lutje para Teje që Ti të na ndihmosh si kishën Tënde që të kujdesemi për jetimët në dëshpërimin e tyre. Dhe lutemi që të kujdesemi për fëmijët që janë në nevojë për një familje, që të marrim përgjegjësi dhe të sigurojmë një familje për ta. Na ndihmo që të ngrihemi si kisha Jote dhe të jemi populli Yt, të tregojmë dhembshurinë dhe dashurinë Tënde si Ati i jetimëve, për ata që janë në nevojë për një familje dhe për prindër, me qëllim që ata të shohin dashurinë Tënde për ta, për ne dhe për kishën Tënde. Perëndi, na ndihmo me përkujdesin e fëmijëve dhe me birësimin.

 

Perëndi, ne lutemi edhe për të vejat pranë nesh. Ne lutemi për burrat dhe gratë që kanë humbur partnerët e tyre, që kanë përjetuar lëndim dhe dhimbje, dhe që tani përjetojnë vetmi. Perëndi, ne lutemi që të përdorim Fjalët e Tua, që të mund të jemi një përshkrim i hirit Tënd, i mëshirës dhe i dashurisë Tënde. Unë lutem që ata të ndjejnë ngushëllimin Tënd, edhe tani që ne po lutemi për ta.

Dhe Zot, unë e kam parë se si kisha Jote është treguar e mirë me nënën time që nga koha që im atë ndërroi jetë. Të falënderoj shumë për familjen e Perëndisë. Të falënderoj për vëllezërit dhe motrat, për nënat dhe baballarët frymërore që e kanë ndihmuar familjen tonë dhe kanë ecur me nënën time. Perëndi, unë lutem për çdo të ve që po dëgjon tani. Na ndihmo që të dimë se si të kujdesemi më së miri për to. Ne lutemi që të na ndihmosh të kujdesemi me besnikëri për jetimët dhe të vejat në dëshpërimin e tyre, dhe me këtë të të lavdërojmë Ty përmes fesë së pastër, sipas Fjalës Tënde në Dhiatën e Re. Në emrin e Jezusit lutemi, amen.

Depresioni

Ke larguar nga unë miqtë dhe të njohurit e mi; miku im më i ngushtë është errësira. Psalmi 88:18

Ditët e errëta të Dhjetorit mund të jenë një katalizator për të nxjerrë në sipërfaqe të gjitha mendimet negative që kanë zier në ibrikun e lodhjes fizike dhe dëshpërimit. Nuk mund të mos mendoj për tre  personat që  kam takuar dhe që janë sfiduar me demonin e depresionit në të njëjtën  kohë.

Njëri prej tyre, ka qenë një muzikant i respektuar dhe lider i Krishterë, kompozitori i disa himneve dhe këngëve, ai ka pasur një numër shfaqjesh teatrale të realizuara që mund të krahasoheshin me vitet e jetës së tij dhe ky njeri përfundoi duke e izoluar veten e tij në zyrën e një kishe përgjatë Krishtlindjes, ai i dha fund jetës së tij me një plumb në kokë.  

Në të njëjtën kohë një kirurg zemre e  pediatër shumë i njohur, një ndër më të mirët në botë, duke mos mundur që të dalë prej depresionit, vrau veten. Ky doktor  me një talent brilant, kishte kryer 830 operime mbi fëmijët në 18 muaj, me një përqindje mortaliteti prej vetëm 2 %. Ai ka qenë pjesë e dokumentarëve televizivë dhe admirohej prej pacientëve të tij. Ai ishte 45 vjeç.

Personi i tretë i kësaj trilogjie të errët  është një mikesha  ime e vjetër, gjithashtu doktoreshë, një kardiologe që ka shpenzuar jetën e saj,duke ndihmuar njerëzit bashkë me bashkëshortin e saj, i cili është kirurg. Të dy kanë shërbyer si mjek misionarë.

Personi i tretë që përmenda është duke u rikuperuar, por depresioni për dy të parët rezultoi fatal. Sa herë që bota,( për të mos folur pastaj për familjen dhe miqtë e afërt,) përballet me mungesën e prezencës të individëve kaq të mrekullueshëm, ndihet një humbje kolektive. Ne nxjerrim ligje për të mbrojtur njerëzit. Ne monitorojmë ujin që pimë, ushqimin tonë dhe kufijtë e shtetit tonë për t’u siguruar, por as ligjet e as kufijtë, nuk mund të na shpëtojnë nga demoni i errët i depresionit.

Njerëz të moshuar, shëndeti i të cilëve ka degraduar dhe që kanë shumë pak pritshmëri për të ardhmen, janë ata që vuajnë më shumë nga depresioni.  E megjithatë sot duket se nuk vuajnë vetëm të moshuarit , por edhe ata që janë në moshën e mesme, e që kanë fituar sukses dhe  janë të rëndësishëm për shoqërinë.

Përse ndodh kjo? E çfarë mund të bëhet për ta parandaluar? Askush nuk mund të përgjigjet për këtë në vetëm dy minuta. Depresioni është kompleks. Nuk vjen sepse nuk je mjaftueshëm një person frymëror, apo sepse nuk  arrin të kuptosh qëllimin e Perëndisë dhe planin e Tij për jetën tënde. Të Krishterët mund të vuajnë nga depresioni, po ashtu siç vuajnë edhe jo-besimtarët, edhe pse kam besim se ka mjaftueshëm burime për një besimtar për ta ndihmuar atë që të mbijetojë, në një moment kur të gjithë të tjerët do të ishin dorëzuar.

Çdo njeri është një përbërje emocionale, fizike dhe frymërore.  Ka raste kur depresioni vjen si shkak i mungesës së balancave kimike në tru-  për këtë një person nuk është më shumë përgjegjës se sa do të ishte në rastin kur do t’i duhej të vendoste syze, apo të kryente një operacion sepse një nga valvulet e zemrës nuk po punon siç duhet.

Por depresioni ndikon  mënyrën tënde të menduarit, ti nis të vesh në dyshim nëse ajo që ke ditur deri më tani është e vërtetë apo jo, nis të shohësh errësirën në vend të dritës, e të jetosh duke pasur gjithmonë një humor të keq, që të shtyp të gjitha ndjesitë pozitive.

T’i thuash dikujt “ dil prej kësaj gjëje” është po aq pa kuptim, sa t’i thuash dikujt që po mbytet të notojë. Po mendoj për gruan që hapi zemrën e saj dhe me lotët që i rridhnin faqeve tha” Zoti e di se sa shumë dua të dal prej kësaj gjendje, sikur vetëm të dija se si mund ta bëj këtë!”

Të jesh pranë një individi që është duke u përballur me depresionin dhe ta rrethosh atë me mirëkuptim, me dhembshuri dhe me fuqi, është një fillim që e ndihmon atë të ndërtojë lidhje me botën jashtë dhe të rikuperojë shëndetin fizik dhe të ketë një mendje të shëndoshë.

Të injorosh ata që janë të lënduar, apo të tallesh me problemin, veçse do ta bëj me keq personin që ke pranë. Perëndia nuk është indiferent ndaj atyre që vuajnë, pavarësisht nëse ky njeri që vuan është një kirurg i shkëlqyer, një mësues i talentuar apo një intelektual, një gjysh me flokë të zbardhur që ka punuar në një punë të qëndrueshme për shumë vite, shëndeti i të cilit ka rënë dhe ekuilibri mendor i të cilit është goditur.

Patjetër që ka ndihmë dhe ka shpresë për ata që po kalojnë depresionin. Edhe pse rruga për t’u kthyer mund të jetë e dhimbshme dhe e gjatë, ka patjetër një mënyrë për të dalë prej errësirës.

Mjerim i shndërruar në mision!

Lexoni Lukën 24:30-35. Kur arritën në destinacionin e tyre në qytetin Emaus, dy dishepujt ftuan mikun e tyre të ri të hynte brenda dhe të hante një vakt me ta. “Dhe, siç ishte në tryezë me ta, mori bukën, e bekoi dhe, si e theu, ua ndau atyre. Atëherë atyre iu çelën sytë dhe e njohën, por ai u zhduk prej syve të tyre.” (Luka 24:30- 31).

A e kuptuat? Kur e ftuan Jezusin brenda, gjithçka ndryshoi. E njëjta gjë është e vërtetë edhe sot. Kur ju e ftoni Jezusin e ringjallur në jetën tuaj si Shpëtimtarin dhe Zotin tuaj të vetëm, Ai nuk hyn thjesht dhe ulet; por merr kontroll. Kur u fut  në këtë shtëpi, Ai nuk qëndroi si mysafir; por si mikpritës. Vini re se ishte Jezusi ai që mori bukën, falënderoi dhe e theu. Kjo është puna e të zotit të shtëpisë. Po kështu, kur Ai vjen në jetën tuaj, Ai nuk vjen si mysafir. Ai vjen si Shpëtimtari dhe Zoti juaj. Ai ju transformon. Ai sjell gëzimin e Tij në rrethanat ku e keni humbur gëzimin. Ai sjell fitoren e Tij në jetën tuaj të humbur. Ai e sjell fuqinë e Tij në vendet ku ju ndiheni të pafuqishëm. Ai do t’ju çlirojë nga çdo gjë që ju pengon të jetoni në dritën e ringjalljes së Tij fitimtare dhe tuajën që do të vijë.

Pasi këta dy dishepuj njohën Jezusin e ringjallur, frika u largua dhe morën guxim, dhimbja u kthye në gëzim,dhe dëshpërimi në shpresë. Mjerimi i tyre u shndërrua në mision. Ata u ngritën, megjithëse ishte natë, dhe u nisën për në Jeruzalem. Edhe pse ishte një rrugë shumë e rrezikshme, nuk mund të ndaleshin. Kishin një mision të rëndësishëm për të bërë. Kishin  një lajm të mirë për të dhënë. Ata e dinin se duhet t’u tregonin të tjerëve se çfarë kishte ndodhur. Sepse e kishin parë Zotin e ringjallur me sytë e tyre. Kishin ecur me Të dhe kishin folur me Të, dhe Ai u kishte shërbyer zemrave të tyre.

Kur zbuloni shpresën e vërtetë në planet dhe premtimet e Perëndisë, pikëllimi juaj do të shndërrohet në shërbesë. Lutuni që jeta juaj, që tani derisa Ai t’ju thërrasë në shtëpi, të jetë një jetë me qëllim dhe gëzim – pavarësisht se çfarë sfidash mund të vijnë.

Lutje: Atë, faleminderit për dhuratën e Birit Tënd dhe thirrjen e jashtëzakonshme për të shkuar dhe për të shpallur shpëtimin e Tij për ecurinë e Mbretërisë Tënde. Faleminderit që më transformove dhe më ke dhënë besim e kurajo me dashamirësinë Tënde. Lutem në emër të Jezusit. Amen.

“Në po atë çast u ngritën dhe u kthyen në Jeruzalem, ku e gjetën të njëmbëdhjetët dhe ata që ishin mbledhur bashkë me ta.” (Luka 24:33).

 Page 3 of 22 « 1  2  3  4  5 » ...  Last »