Lajmi Fundit
    prev next

    Takimi i Perëndisë

    Dhe një nga ata, si e pa se u shërua, u kthye mbrapa dhe përlëvdonte Perëndinë me zë të lartë. Dhe ra përmbys me fytyrë përtokë te këmbët e Jezusit, duke e falënderuar. Ky ishte Samaritan. Luka 17:15-16

    Steve Cadd  hipi në një taksi në Manila, e menjëherë nisi të  flasë me shoferin  që drejtonte makinën. Ndryshe nga shumë njerëz të cilët asnjëherë nuk u flasin shoferëve të taksisë, Steve, një tip i shoqërueshëm e i hapur, bën gjithmonë të kundërtën.  Ai u flet, e bën edhe më shumë se kaq, i përfshin edhe ata në bisedë, duke  kërkuar që të flasin mbi jetët e tyre dhe mbi këndvështrimet që kanë. Sapo hipi në taksi, Steve, vuri re vargje nga Shkrimet, të ngjitura pas ndenjëses së parë, në mënyrë që pasagjerët të mund t’i shihnin.  Në këtë ditë të veçantë, ata thuajse mezi kishin nisur të  bënin disa centimetra rrugë, duk qenë se trafiku ishte shumë i ngarkuar, e në këto momente shoferi  nisi ta pyesë Steve-n, se çfarë do të ndodhte nëse ai do të qëndronte përpara dyerve të parajsës së Zotit dhe të trokiste aty. Steve, e ndërpreu atë, duke i thënë , “Shiko, e di ku do të dalësh me të gjithë këtë, e dua të dish se jam i Krishterë!” Më pas ai e pyeti shoferin e taksisë, “Si erdhe në besim tek Jezus Krishti?” Taksisti filloi t’i tregonte Steve-t, se jeta e tij kishte qenë një lëmsh i vërtetë , e si pasojë e  ankthit dhe  dhembjeve që ai kishte, vendosi që të vrasë veten. Ai shkoi në shtëpi, jetonte në kabinë, në një zonë të varfër, mori armën dhe e mbushi atë.  Ai e ngriti armën dhe e vendosi tytën brenda gojës së hapur, duke e drejtuar atë për nga truri i tij, por përpara se të tërhiqte këmbëzën, diçka tërhoqi vëmendjen e tij.  Ishte drejtuesi i një programi televiziv të Krishterë i cili po thoshte, “Është dikush që po sheh këtë program i cili është gati që të kryejë vetëvrasje. Në këtë moment ai e ka armën e drejtuar në gojën e tij. Ndalo menjëherë. Perëndia dëshiron që ti ta dëgjosh atë.  Ai ka një qëllim për jetën tënde. Mos e bëj këtë gjë.” Tërësisht i habitur, me duart që i dridheshin, burri e uli armën dhe filloi të qajë. Atë ditë, ai u lut që të ftonte Jezus Krishtin në jetën e tij- diçka që ndryshoi përgjithmonë drejtimin ku po shkonte, e gjithashtu ndryshoi edhe mënyrën se si ai e shihte jetën.  Më pas, Steve, i bëri pyetjen që unë ua bëj shumë njerëzve që më thonë se dëgjojnë Guidelines,

    “ A ke shkruar ndonjëherë një letër për të treguar historinë tënde?” “Jo”, u përgjigj shoferi. Nuk jam ulur ndonjëherë të bëj diçka të tillë.” Ishte radha e Steve-t të tregonte pjesën e tij të historisë.  Ai tha, “ Ajo që ti nuk di, është se unë isha drejtuesi i asaj shfaqjeje! Uau! Çfarë rastësie!  Në të vërtetë jo. Zoti ndonjëherë i lidh  gjërat në mënyrë të tillë, saqë e kupton se është vetëm ndërhyrja e Tij që gjërat të mund të shkojnë ashtu.  Steve, është një prodhues filmash, një individ unik, i cili ja del të arrij audiencën duke ju dhënë  përgjigje pyetjeve të vërteta të zemrës. Shpesh ai nuk i takon kurrë ata persona që u ka ndryshuar jeta dhe që janë prekur prej Frymës së Shenjtë. Por ai e realizoi këtë gjë atë ditë. Shumë shpesh Perëndia përdor njerëz  që as nuk e dinë se çfarë po ndodh, për të na vendosur një barrikadë, një mur i cili na detyron që të ecim në një tjetër drejtim; e ndonjëherë ka raste kur Perëndia na shtyn që të bëjmë diçka- të bësh një telefonatë,të shkruash  një letër, të vizitosh dikë që ke në zemër. Ti mund mos ta dish se me çfarë është duke u sfiduar personi, por ti mund të jesh personi i fundit në planin e Zotit që të valëvitësh flamurin e kuq duke thënë” Mos u hidh. Mos u dorëzo. Mos bëj vetëvrasje.”  Nëse ti e gjen veten tek historia e shoferit të taksisë nga Manila, i cili ndjeu se jeta nuk vlente më të jetohej, kupto se ka një Perëndi që të do dhe që ka dërguar Birin e Tij, që të të tregoj ty, rrugën për në shtëpi, dhe mbaj mend se ka njerëz që duan t’ia dinë për ty. Qëndro i lidhur me stacionin e radios që je duke dëgjuar gjatë kësaj kohe, ose mund të lidhesh edhe me zyrat e Guideliness. Për ta mbyllur: Nëse ti i tregon dikujt për historinë tënde, ashtu siç bëri shoferi i taksisë, jeta e të cilit ndryshoi plotësisht, do të sillje gëzim në zemrën e këtij personi.

     

    Të kalosh në rrugën më të vështirë

    Ç`dobi do të ketë njeriu të fitojë gjithë botën, nëse më pas do të humbë shpirtin e vet? Marku 8:26

    Presidenti dhe menaxheri i përgjithshëm i një kompanie prodhimi, mësoi se kompania e tij kishte  prodhuar një produkt me cilësi shumë të dobët.  Një reporter televiziv, dëshironte një intervistë që fokusohej mbi këtë problem. Ky drejtues kishte tre zgjedhje: 1. Ai mund të mohonte që problemi ekzistonte ( gjë që nëpunësit e tij ja sugjeruan). 2. Ai mund të largohej nga dera e pasme dhe të linte një punonjës që të mundohej ta zbuste problemin. 3. Ai mund të përballej me zhurmën që do të shkaktohej, duke e pranuar problemin dhe duke dhënë një zgjidhje për të- e kjo ishte ajo që bëri.  Ky është integriteti.  Një administratori të një agjencie pronash,  ju ofrua një ryshfet i konsiderueshëm për të shtyrë një projekt të caktuar, por ajo çfarë nuk dinte burri që ofroi këtë shumë parash, ishte se i njëjti administrator kishte nënshkruar  një rekomandim nëpërmjet të cilit bordi kishte marrë vendimin që punimet e projektit të fillonin menjëherë.  Për një moment të shkurtër, administratori kuptoi se mund të merrte  lehtësisht paratë dhe askush nuk do të merrte vesh për këtë. Ai i refuzoi paratë dhe e raportoi këtë ofertë. Ky është integriteti.

    Një vizitë e shkurtër në një fast food, rezultoi shumë më  fitimprurëse, se sa thjesht porositja e një tako,  për një rezident të asaj zone.  Në të njëjtën çantë, bashkë me porosinë ishte futur gabimisht edhe e gjithë xhiroja monetare e ditës së djeshme. Kur burri hapi këtë çantë për të marrë prej andej porosinë e tij, ai gjeti paratë, e menjëherë u kthye për nga restoranti dhe ktheu atje lekët. Ky është integritet.

    Një studiueseje, ju kërkua që të vendoste emrin e saj mbi një dokument  i cili përmbante të dhëna të rreme dhe rezultate të pavërteta. Edhe pse ajo nuk do të ishte e përfshirë direkt në këtë çështje, ndërgjegjja e saj ishte e shqetësuar. Punëdhënësit e saj e kërcënuan se do ta shkarkonin nga puna nëse nuk do të bashkëpunonte, por ajo refuzoi të firmoste dokumentin. Ky është integriteti.

    Fjala integritet vjen nga një tjetër fjalë e cila ka kuptimin ndershmëri.  Në terma të thjeshtë, është mënyra se si je, që të bën të veprosh ashtu siç vepron.  Ndonjëherë integriteti as nuk vlerësohet, e as nuk shpërblehet, sidomos kur individë të tjerë mendojnë se rruga drejt suksesit është të dish si të mbijetosh, pavarësisht mënyrave.  Kohët e fundit, teksa bëja pagesën me anë të kartës sime të kreditit për një libër që bleva, djali i ri që po kryente transaksionin, më ktheu faturën e gabuar, çka do të thoshte se ai do të kishte faturën e dorëzimit, ndërsa unë do të kisha të gjithë shumën e pagesës.  Ndërkohë që po ja vija në dukje diçka të tillë, i thashë, “Nëse nuk e ke këtë faturë që më ke dhënë mua, kompania jote nuk mund  t’i marrë lekët”.  Djali i ri thjesht i këmbeu faturat, pa më thënë asnjë fjalë falënderuese, e unë brenda vetes mendova, “Pse u shqetësova kot? Ai as nuk donte t’ia dinte!” E më pas nisa të mendoj mbi të gjithë çështjen e integritetit.  Të bësh atë që është e duhur sepse e di që do të falënderojnë, nuk është një pasqyrim  i vërtetë i integritetit; në vend të kësaj, integriteti është të bësh gjënë e duhur, thjesht sepse është gjëja e duhur për t’u bërë.  Ditët e fundit kam kaluar një kohë të konsiderueshme në vende komuniste, ose që kanë pasur një të shkuar komuniste dhe kam vënë re se ka një mungesë të moralit dhe të integritetit, kur Perëndia lihet jashtë ekuacionit të jetës, kam ardhur në konkluzionin se integriteti është pjesë e fabrikës morale, e që bazohet tek përgjegjësia përfundimtare që ke përpara Zotit- e cila, më bën mua të përgjegjshëm si fqinj, apo si mik. Kur ti bën diçka vetëm se shpërblehesh, apo se të falenderojnë, ti ke një lloj reagimi ndaj situatës, që ngjan me eksperimentin e Pavllovit; por kur ti e bën diçka të mirë sepse ndërgjegjja jote ta kërkon këtë gjë, ti je i motivuar prej integritetit.

    Zgjidhjet e shpejta, rrugët e shkurtra, e ndjesia se ti po largohesh duke marrë me vete diçka që është e vlefshme, e çojnë shoqërinë në degradim moral. Pavarësisht nëse djalit të cilit i ktheva faturën e librit, nuk i interesonte shumë nëse kompania e tij i merrte lekët apo jo, kjo nuk ishte e rëndësishme. Ajo çfarë ishte e rëndësishme, ishte që unë isha i interesuar dhe që u tregova i vërtetë me ndërgjegjen time.

    Për çfarë ka nevojë Zoti?

    O Perëndi, ti je Perëndia im, unë të kërkoj në mëngjes; shpirti im është i etur për ty; ty të dëshiron mishi im në tokë të thatë dhe të djegur, pa ujë. Psalmi 63:1

    Për çfarë ka nevojë Perëndia? Dua të them, çfarë i duhet që të qëndrojë gjallë? Ti mund të mendosh:‘A i nevojitet gjë Zotit?’  Diçka është e sigurt:  E gjithë jeta e njeriut, varet nga fakti që nevojat e tij  njerëzore duhen përmbushur. Ti ke nevoja fizike, të duhet që të ushqehesh në mënyrën e  përshtatshme,  ke nevojë për ujin e pastër,  e ajrin për të marrë frymë. E gjithashtu ke nevojë  për t’u përshtatur me ambientin që të rrethon, të duhen veshje dhe një strehë mbi kokë për tëtë mbrojtur nga elementët natyrorë. Më pas ke një nivel të dytë nevojash: ke nevoja emocionale, që përfshijnë nevojën për t’u ndjerë i vlefshëm për veten dhe për të tjerët,  nevoja për të dhënë e për të marrë dashuri, e nevoja për t’u ndjerë i sigurt, për këtë të fundit duhet të përfshihet një dimension i Perëndishëm. Ka gjithashtu nevoja shpirtërore. E megjithatë, pyetja që unë shtrova në fillim nuk ishte se cilat janë nevojat e tua, por cilat janë nevojat e Zotit.  Perëndia është kaq i ndryshëm nga ne në shumë aspekte.  Për shembull ne lodhemi dhe rrënohemi fizikisht, por Perëndisë kjo nuk i ndodh asnjëherë. Ne ndonjëherë ndihemi  të dërrmuar, por Perëndia nuk lodhet kurrë. Ne rritemi të dekurajuar,  e megjithatë Ai që e njeh fundin që prej fillimit, kurrë nuk prodhon virusin e dekurajimit.  Ka kohë kur ne na nevojiten para, por Perëndia nuk ngelet kurrë pa pasuri.  Ne gjithashtu jetojmë jetë që rregullohen dhe kontrollohen prej orës, e shpesh jetët tona janë në mëshirë të problemeve që na dalin përpara, e na pengojnë që të realizojmë qëllimet tona.  Por Ai që ishte, as nuk e krijoi e as nuk është i kufizuar prej kohës dhe hapësirës dhe nuk i është dashur kurrë të kontrollojë orën e Tij, për të parë nëse ka mbetur ende kohë për të bërë diçka.  Ne ndryshojmë, qoftë për mirë apo për keq, por Zoti nuk ndryshon kurrë. Dëgjoni me kujdes atëçfarë do të them. Është e rëndësishme, por e vështirë për t’u kuptuar.  Nëse Zoti do të kishte nevojë për diçka, kjo do të tregonte se Ai ishte i paplotësuar tërësisht.  Pali na thotë se  në Krishtin banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë. Perëndia nuk është sot, më pak se ç’ishte dje. Nesër Ai nuk do të jetë më shumë, se sa është sot. Ai është njësoj dhe i pandryshueshëm.  Ndërsa ne, nuk jemi ashtu- kjo do të thotë se Zoti është  i ndryshëm prej nesh në shumë aspekte. E megjithatë Bibla thotë që ti u krijove në imazhin e Tij. Pra, çfarë do të thotë kjo? Që ti dukesh si Perëndia? Që ti mendon ashtu siç mendon Perëndia?  Që ti arsyeton dhe ndjen njësoj?  Në historinë  e krijimit që na përshkruhet tek Zanafilla, kapitulli 2,  Moisiu shkroi, “Atëherë Zoti Perëndi formoi njeriun nga pluhuri i tokës, i fryu në vrimat e hundës një frymë jete, dhe njeriu u bë një qenie e gjallë.” ( Zanafilla 2:7).  Kjo është diferenca. Kafshët mendojnë dhe mund  të kenë emocione, por vetëm ti që je krijuar në imazhin e Zotit do të jetosh përgjithmonë, sepse je prekur nga i Gjithëpushtetshmi. Edhe pse është e vërtetë se Zoti nuk ka asnjë nevojë fizike e cila duhet të përmbushet, ashtu siç kemi ne, sërish ka një dëshirë në zemrën e Atit që mund të përshkruhet si një nevojë. Është dëshira e Atit Perëndi për të pasur një marrëdhënie me njeriun që krijoi.  Kjo ishte arsyeja se përse Zoti vinte dhe ecte me njeriun nëkopsht dhe kishte një raport me të. Fjala  miqësi në shqip do të thotë “ të jesh i lidhur fort me dikë”  E njëjta fjalë “lidhje” përdoret për faqet e një libri që janë mbledhur dhe vendosur bashkë. Fjala në Greqisht është përdorur gjithashtu që të përshkruante intimitetin që kishte një martesë. “Dhe ky është mesazhi që dëgjuam nga ai dhe po jua shpallim juve,” thotë apostulli Gjon, “Perëndia është dritë dhe në Të nuk ka kurrfarë errësirë.Po të themi se kemi bashkësi me Të, dhe ecim në errësirë, ne gënjejmë dhe nuk e vëmë në praktik të vërtetën; por, po të ecim në dritë, sikurse ai është në dritë, kemi bashkësi njeri me tjetrin, dhe gjaku i Jezu Krishtit, Birit të tij, na pastron nga çdo mëkat.”  ( 1 e Gjonit 1:5-7). Ah, po. Është e sigurt. Perëndia është përgjigja për nevojat e zemrës sime, e të pasurit miqësi me Të, plotëson dëshirën më të thellë të shpirtit tim.

    Burimi i leximit: Psalmi 63

    Rëndësia e ditës së sotme

                                      Takimi i Perëndisë

    Dhe një nga ata, si e pa se u shërua, u kthye mbrapa dhe përlëvdonte Perëndinë me zë të lartë. Dhe ra përmbys me fytyrë përtokë te këmbët e Jezusit, duke e falënderuar. Ky ishte Samaritan. Luka 17:15-16

    Steve Cadd  hipi në një taksi në Manila, e menjëherë nisi të  flasë me shoferin  që drejtonte makinën. Ndryshe nga shumë njerëz të cilët asnjëherë nuk u flasin shoferëve të taksisë, Steve, një tip i shoqërueshëm e i hapur, bën gjithmonë të kundërtën.  Ai u flet, e bën edhe më shumë se kaq, i përfshin edhe ata në bisedë, duke  kërkuar që të flasin mbi jetët e tyre dhe mbi këndvështrimet që kanë. Sapo hipi në taksi, Steve, vuri re vargje nga Shkrimet, të ngjitura pas ndenjëses së parë, në mënyrë që pasagjerët të mund t’i shihnin.  Në këtë ditë të veçantë, ata thuajse mezi kishin nisur të  bënin disa centimetra rrugë, duk qenë se trafiku ishte shumë i ngarkuar, e në këto momente shoferi  nisi ta pyesë Steve-n, se çfarë do të ndodhte nëse ai do të qëndronte përpara dyerve të parajsës së Zotit dhe të trokiste aty. Steve, e ndërpreu atë, duke i thënë , “Shiko, e di ku do të dalësh me të gjithë këtë, e dua të dish se jam i Krishterë!” Më pas ai e pyeti shoferin e taksisë, “Si erdhe në besim tek Jezus Krishti?” Taksisti filloi t’i tregonte Steve-t, se jeta e tij kishte qenë një lëmsh i vërtetë , e si pasojë e  ankthit dhe  dhembjeve që ai kishte, vendosi që të vrasë veten. Ai shkoi në shtëpi, jetonte në kabinë, në një zonë të varfër, mori armën dhe e mbushi atë.  Ai e ngriti armën dhe e vendosi tytën brenda gojës së hapur, duke e drejtuar atë për nga truri i tij, por përpara se të tërhiqte këmbëzën, diçka tërhoqi vëmendjen e tij.  Ishte drejtuesi i një programi televiziv të Krishterë i cili po thoshte, “Është dikush që po sheh këtë program i cili është gati që të kryejë vetëvrasje. Në këtë moment ai e ka armën e drejtuar në gojën e tij. Ndalo menjëherë. Perëndia dëshiron që ti ta dëgjosh atë.  Ai ka një qëllim për jetën tënde. Mos e bëj këtë gjë.” Tërësisht i habitur, me duart që i dridheshin, burri e uli armën dhe filloi të qajë. Atë ditë, ai u lut që të ftonte Jezus Krishtin në jetën e tij- diçka që ndryshoi përgjithmonë drejtimin ku po shkonte, e gjithashtu ndryshoi edhe mënyrën se si ai e shihte jetën.  Më pas, Steve, i bëri pyetjen që unë ua bëj shumë njerëzve që më thonë se dëgjojnë Guidelines,

    “ A ke shkruar ndonjëherë një letër për të treguar historinë tënde?” “Jo”, u përgjigj shoferi. Nuk jam ulur ndonjëherë të bëj diçka të tillë.” Ishte radha e Steve-t të tregonte pjesën e tij të historisë.  Ai tha, “ Ajo që ti nuk di, është se unë isha drejtuesi i asaj shfaqjeje! Uau! Çfarë rastësie!  Në të vërtetë jo. Zoti ndonjëherë i lidh  gjërat në mënyrë të tillë, saqë e kupton se është vetëm ndërhyrja e Tij që gjërat të mund të shkojnë ashtu.  Steve, është një prodhues filmash, një individ unik, i cili ja del të arrij audiencën duke ju dhënë  përgjigje pyetjeve të vërteta të zemrës. Shpesh ai nuk i takon kurrë ata persona që u ka ndryshuar jeta dhe që janë prekur prej Frymës së Shenjtë. Por ai e realizoi këtë gjë atë ditë. Shumë shpesh Perëndia përdor njerëz  që as nuk e dinë se çfarë po ndodh, për të na vendosur një barrikadë, një mur i cili na detyron që të ecim në një tjetër drejtim; e ndonjëherë ka raste kur Perëndia na shtyn që të bëjmë diçka- të bësh një telefonatë,të shkruash  një letër, të vizitosh dikë që ke në zemër. Ti mund mos ta dish se me çfarë është duke u sfiduar personi, por ti mund të jesh personi i fundit në planin e Zotit që të valëvitësh flamurin e kuq duke thënë” Mos u hidh. Mos u dorëzo. Mos bëj vetëvrasje.”  Nëse ti e gjen veten tek historia e shoferit të taksisë nga Manila, i cili ndjeu se jeta nuk vlente më të jetohej, kupto se ka një Perëndi që të do dhe që ka dërguar Birin e Tij, që të të tregoj ty, rrugën për në shtëpi, dhe mbaj mend se ka njerëz që duan t’ia dinë për ty. Qëndro i lidhur me stacionin e radios që je duke dëgjuar gjatë kësaj kohe, ose mund të lidhesh edhe me zyrat e Guideliness. Për ta mbyllur: Nëse ti i tregon dikujt për historinë tënde, ashtu siç bëri shoferi i taksisë, jeta e të cilit ndryshoi plotësisht, do të sillje gëzim në zemrën e këtij personi.

    Burimi i leximit: Luka 17:12-19

    Mjaft i ratë shkurt në jetën tuaj

    Kështu mbetët shumë ditë në Kadesh, gjithë kohën që qëndruat atjeLigji i Përtërirë 1:46

    Keni bërë ndonjëherë një bisedë të tillë: “Zemër, mendoj se ke ngatërruar rrugën. Unë e pashë shenjën atje dhe duhet të ktheheshim pak më sipër.” Burri përgjigjet: “Jo, mos u shqetëso. Di një rrugë të shkurtër që do të na kursejë kohë.” Problemi i vetëm është se rruga e shkurtër që burri juaj dinte 20 vite më parë, nuk është më dhe ju përfundoni në një rrugë më të gjatë, se sa po të ishit kthyer tek tabela në rrugë.

    Rrugët e shkurtra zakonisht, përfundojnë duke ju kushtuar më shumë kohë dhe para, nga sa do t’ju kushtonin po të udhëtonit në autostradë. Pastor Craig Clapper, në mënyrë të dhimbshme, mori disa mësime të mira, mbi faktin se sa shumë mund t’ju kushtojë të shkoni atje ku duhet të shkoni, pikërisht në  marshimin e tij përgjatë vargmaleve Apallaçe (një terren malor mbi 3200 kilometra i gjatë, nga Vermonti në Georgia, në pjesën Lindore të Shteteve të Bashkuara).

    Ja se si e përshkruan Craig përvojën e tij: “M’u desh një përvojë jetë- kërcënuese, që unë të kuptoja rëndësinë e të udhëtuarit “siç duhet”. Në Malet e Bardha të New Hampshire, ndodhi një stuhi e madhe. Një nga marshuesit e tjerë më tha se mund të dilja nga shtegu kryesor dhe t’i bija përreth malit, për të shmangur zonën më të keqe të stuhisë. Ai shteg dytësor, ishte gabimi më i madh. Rashë nga një shkëmb dhe mund të kisha vdekur. I hapa vetes shumë probleme; shenjat e asaj rënieje do t’i kem për gjithë jetën. Nga kjo, unë mësova se gjithmonë, duhet të udhëtojmë siç duhet dhe të mos dalim kurrë nga rruga që Perëndia ka bërë për ne.”

    Rrugët e shkurtra kanë masa dhe përshkrime të ndryshme. Ato janë një përpjekje për të shkuar diku, nga një rrugë e lehtë, për të marrë diçka që nuk e meritojmë, apo për të shmangur diçka me të cilën duhet të përballemi. Jeta ngjan shumë me një udhëtim që përfshin një pikë fillimi dhe një destinacion përfundimtar- një destinacion që mund të arrihet vetëm nga një rrugë.

    Shpesh, unë mendoj për udhëtimin 40-vjeçar të fëmijëve të Perëndisë në shkretëtirë.  Faktikisht, udhëtimi për në Arad, në pjesën jugore të Negevit, mund të ishte bërë në më pak se 14 ditë (lexoni Ligji i Përtërirë 1:2), por Perëndia kishte diçka tjetër në mendje, diçka që ata mund ta mësonin vetëm duke u përballur me shkretëtirën. Romakëve 12:17 na thotë se duhet të jemi të drejtë në sytë e të gjithë njerëzve. Ja se çfarë thotë: “kërkoni të bëni të mirën përpara gjithë njerëzve.” Dhe kjo do të thotë të shmangim rrugët e shkurtra, rrugën drejt asaj gjëje, apo vendi ku doni të shkoni, e cila përfshin mënyra dhe mjete të dyshimta.

    A do të ndiheshit rehat po të udhëtonit me një avion që është 98% i sigurt, dhe të mendonit se, pavarësisht se probabiliteti është në favorin tuaj, ka një mundësi 2% që të ketë probleme? A do të ndiheshit të qetë, sikur inspektori të firmoste regjistrin e sigurisë, pa bërë asnjë riparim për sigurinë e avionit?

    Shumë kohë më parë, William Shakespir shkroi: “Ji besnik ndaj vetes tënde dhe patjetër, ashtu siç është e sigurt se pas natës vjen dita, do të jesh besnik edhe ndaj të tjerëve!” Të jtuarit me ndërgjegje, pavarësisht nëse është apo jo “rruga jote e shkurtër”, bëhet një njohuri publike, që do të thotë të bësh të drejtën, pavarësisht se kush po ju sheh.

    Të jetuarit pa rrugë të shkurtra, do të thotë se një ditë, ju do të qëndroni në praninë e Perëndisë pa keqardhje, pa sekrete dhe mbi të gjitha, pa turp. Mund të jetë rruga më e gjatë për atje ku duhet të shkoni, por është më e sigurta; për  këtë të jeni të sigurt. Mos harroni: Jezusi tha: “Unë jam Udha, E vërteta dhe jeta.”

    Besoji Perëndisë në kohë nevoje

    Ki besim tek Zoti me gjithë zemër dhe mos u mbështet në gjykimin tënd; pranoje në të gjitha rrugët e tua, dhe ai do të drejtojë shtigjet e tua.  Fjalët e Urta 3:5-6

    “Besimi,”- thoshte agnostiku Samuel Clemens, i njohur si Mark Twain,- “është të besosh atë që ti e di se nuk është e vërtetë, por do të dëshiroje të ishte.” George Mueller nuk do të binte dakord me këtë. Dhe kush ishte George Mueller? Në rast se ky emër nuk ju kujtohet, po jua shpjegoj shkurtimisht. Siç mund ta kuptoni edhe nga emri, Mueller lindi në Kroppenstaedt, në Prusi dhe filloi shkollimin e tij mbi klasikët, në një universitet gjerman. Kur ishte i ftuar në shtëpinë e një miku, ai dëgjoi një burrë dhe u ul në gjunjë e filloi të lutej në një mënyrë të tillë, sikur të ishte thellësisht i bindur dhe në fund, u konvertua.

    Mueller e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në punën e krishterë, por ndryshe nga shumica e njerëzve sot, ai nuk i kërkoi kurrë para askujt- as edhe një herë. Sekreti i tij ishte besimi tek Perëndia dhe ai ia besoi Perëndisë sigurimin e ushqimit dhe të veshjeve për më shumë se 10,000 jetimë. Mueller shkroi: “Besimi është siguria se ato që Perëndia ka thënë në Fjalën e Tij, janë të vërteta dhe se Perëndia do të veprojë sipas asaj që ka thënë në Fjalën e Tij. Kjo siguri, kjo mbështetje tek Fjala e Perëndisë, është besim.”

    Në rregull, Mueller thotë se besim, nuk është të ecësh në errësirë, por të veprosh bazuar tek premtimet në Fjalën e Perëndisë. Por edhe kjo gjë, na përball me një problem. Si mund ta gjejmë guximin për të vepruar duke u bazuar tek ajo që tashmë e dimë?

    Për shembull, në këtë libër të mrekullueshëm ne lexojmë me dhjetëra premtime, gjëra të mahnitshme që Perëndia ka premtuar. Por për shumë nga ne, ka një hendek midis asaj që besojmë, teorikisht, dhe asaj që bëjmë- asaj që vëmë në praktikë në jetën tonë. Pjesë e problemit është se ne kemi tendencën ta bëjmë jetën e krishterë shumë të komplikuar nga sa është në të vërtetë. Por ajo, në pjesën më të madhe, është relativisht e thjeshtë. Ne dimë shumë më tepër, nga sa bëjmë.

    Shumë shpejt, ne mësojmë se lufta e vërtetë, shpesh është çështje e vullnetit tonë, duke dëshiruar të jemi plotësisht në kontroll të fatit tonë, në vend që t’u besojmë premtimeve të Perëndisë dhe thjesht, të bëjmë atë që duhet të bëjmë. Prandaj edhe Perëndia lejon që besimi ynë të testohet, sepse vetëm atëherë, ne mund të jemi të sigurt se Perëndia na ka takuar vërtet, në pikën e nevojës sonë më të madhe.

    Ne të gjithë e duam bekimin e çlirimit të Perëndisë. Kush nuk e do? Por duhet testimi, që të na ndihmojë të dimë se Perëndia është aty dhe se Ai e mban fjalën e Tij. Natyra njerëzore megjithatë, duke qëne se është ajo që është, dëshiron t’u shmanget sfidave. Ne preferojmë çlirim pa kaluar përmes zjarrit dhe përmbytjes. Ne jemi si ata njerëzit që jetonin në një zonë të caktuar që ishte përmbytur nga ujrat e lumit. Qeveria dërgoi helikopterë që të nxirrte njerëzit nga shtëpitë e mbushura me ujë. Njëri pas tjetrit, helikopterët largoheshin të mbushur me njerëz.

    “Sa njerëz jetojnë në këtë zonë?”- pyeti dikush dhe ata filluan t’i numëronin. Më shumë se  135 njerëz ishim nxjerrë, por vetëm 78 njerëz jetonin në atë fshat. “Çfarë po ndodh?”- pyeti kapiteni që drejtonte operacionin e evakuimit. Njerëzit po e shijonin aq shumë udhëtimin me helikopter, sa që ktheheshin me varkat e vogla, për të shijuar edhe një udhëtim tjetër me helikopter. Kështu!

    Në rregull, cili është thelbi i programit të sotëm? Kur ju përballeni me periudha testimi, besim është të kapeni pas asaj që ju e dini se është e vërtetë dhe të ecni në dritën që Perëndia ju ka dhënë. Kjo do të thotë se ju nuk do të kuptoni gjithçka, por vazhdoni të besoni dhe të prisni për sigurimin dhe çlirimin e Perëndisë.

    Një mendim përmbyllës: Kuptoni se, me kërkesën e Perëndisë për bindje të thjeshtë, vjen premtimi i Tij për të siguruar dhe për të mbrojtur. Për George Mueller, ishte të besuarit për më shumë se tetë milionë dollarë të shekullit 19-të, të nevojshëm për  të ushqyer jetimët e Britanisë. Për ju, mund të jetë t’i besoni Perëndisë për bukën e përditshme, apo forcën për të kaluar edhe një ditë tjetër. Por lajmi i mirë është se Jezus Krishti është i njëjtë “dje, sot dhe përgjithmonë”. Ju mund t’i besoni Perëndisë! Ai do t’i përmbushë premtimet e Tij!

    Autoriteti i Fjalës, 4

    Sepse është jeta e çdo mishi; gjaku i tij mban jetën e tij. Prandaj u kam thënë bijve të Izraelit: «Nuk do të hani gjakun e asnjë mishi, sepse jeta e çdo mishi është gjaku i tij; kushdo që do ta hajë, do të shfaroset». (Levitiku 17:14)

    Në vitin 1861, Akademia e Shkencave në Francë printoi një broshurë që thoshte se ekzistonin 51 fakte të padiskutueshme për kontradikta të drejtpërdrejta të Biblës. Sot, asnjë shkencëtar me emër nuk do t’i besonte asnjërës prej tyre. Pse? Ka ndryshuar Bibla! Jo, por shkenca po, dhe veçanërisht ajo që konsiderohet fakt shkencor. Një fakt është një e vërtetë e pakundërshtueshme e cila mund të vërtetohet kudo, në çdo rrethanë të dhënë. Ndërsa, një teori është një shpjegim i besueshëm i një fenomeni, por nuk mund të vërtetohet; përndryshe do të ishte një fakt, jo një teori.

    Bibla nuk është një libër për shkencën; është një libër për jetën dhe për të jetuarin; megjithatë, Bibla është  e saktë në pohimet shkencore që bën, gjë e cila i jep asaj autoritet sot. Ky është një fakt i mrekullueshëm kur kupton se Moisiu shkroi pesë librat e parë të Biblës, jo 1000 vite më parë, apo 2000 vite më parë, por pothuajse 3400 vite më parë. Pothuajse të gjithë shkrimtarët të cilët bënë komente rreth tokës dhe universit, bënë disa pohime që binin në kundërshtim me gjërat që besoheshin në atë kohë, gjë e cila i jep Biblës autoritet.

    Merrni për shembull, atë që tha Moisiu rreth krijimit. Në Testamentin e Ri, thuhet që Moisiu u arsimua në gjithë urtësinë e egjiptasve (Veprat 7:22), dhe nga historia laike ne dimë se egjiptianët e shekullit të 12 deri në 14 para Krishtit besonin se toka kishte dalë nga një vezë. Megjithatë, Moisiu, nuk e çoi para teorinë e vezëve. Ai tha: “Në fillim, Perëndia krijoi tokën dhe qiejt!” Sërish, Moisiu pretendonte se jeta e çdo mishi është nga gjaku (Levitiku 17:14). Edhe Hipokrati, babai i mjekësisë Greke, nuk ra dakord me moisiun. Shkencës iu deshën 3000 vite për ta kuptuar këtë. Në vitin 1628, Z. Uilliam Harvi zbuloi procesin e qarkullimit të gjakut, dhe bashkëkohësit e tij e tallnin për këtë, por në fund ai e vërtetoi këtë. Si e dinte Moisiu se jeta e çdo mishi është nga gjaku nëse nuk do t’ia kishte thënë Perëndia?

    Isaia jetoi rreth shtatë shekuj para Krishtit gjatë një kohe kur astronomët Persianë ishin të bindur se toka ishte e sheshtë, por jo Isaia. Ai e mendonte tokën si një rreth dhe e shkroi këtë në librin që mban emrin e tij (Isaia 40:22). Në një deklaratë me shkrim, Kolombi tha se e mësoi se toka ishte e rrumbullakët duke lexuar shkrimet e Isaias.

    Dishepulli Pjetër tha se qiejt do të shkojnë me krismë, por elementet do të shpërbëhen nga të nxehtit (shikoni 2 Pjetri 3:10), dhe për shekuj me radhë, njerëzimi u tall me ëndrrën me sy hapur të Pjetrit. Por jo më. Shkencëtari Italian Enrico Fermi dhe kolegët e tij në Universitetin e Çikagos ndanë atomin, dhe që atëherë, askush nuk e vë në dyshim se qiejt mund të shkojnë me krismë. Thelbi është ky: Deklaratat me natyrë shkencorë që Bibla bën qëndrojnë shekull pas shekulli. Një mesazh i fuqishëm për sa i takon integritetit të Fjalës së Perëndisë.

    Çfarë është e drejtë dhe e gabuar

    “Në atë kohë nuk kishte mbret në Izrael; secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij.” (Gjyqtarët 17:6)

    Një vajzë e re shkruan në kolonën e një artikulli në një gazetë duke kërkuar një këshillë. Ajo thotë: “Unë jam një vajzë 19 vjeçare që jam gjithnjë e më shumë konfuze rreth fjalës ‘moralitet.’ “Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë?”

    Vajza e re vazhdoi duke treguar se prindërit e saj ishin të divorcuar dhe se nëna e saj flinte me dike që nuk ishte burri i saj, por pavarësisht kësaj, nëna e saj nuk donte që ajo të bënte të njëjtat gjëra me të dashurin e saj. Vajza e nënshkroi letrën e saj, NË MËDYSHJE.

    Ka shumë të rinj të menduar sot që janë po aq në mëdyshje sa kjo vajzë e cila pyeti: ” Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë??” Nëse djali apo vajza juaj do t’ju bënte të njëjtën pyetje, si do t’i përgjigjeshit ju?

    Udhëzimet e para fëmijët i marrin nga prindërit, të cilët thonë: “Bëj këtë ose atë.” Por më shpesh, thonë: “Mos e bëj këtë, ose mos e bëj atë.” Prindërit përfaqësojnë standardin e moralitetit, ose, në një farë mënyre, imazhin e Perëndisë në fëmijëri. Por ndërsa fëmijët rriten ata shohin mospërputhjet midis sjelljes dhe rregullave të caktuar nga prindërit e tyre. Me fjalë të tjera, prindërit shpesh ndryshe thonë dhe ndryshe bëjnë.

    Në të njëjtën mënyrë, ligjet formulojnë standardet e moralit të cilat zakonisht janë një reflektim i asaj që shoqëria mendon se është e drejtë, megjithëse kjo ka ndryshuar shpejt. Shoqëria, si mendimi i shumicës së popullsisë, vendos standardet e pranueshme të moralit; dhe zakonisht ligjet i reflektojnë këto. Megjithatë, ne e kuptojmë se këto standarde shpesh ndryshojnë nga një pjesë e madhe e popullsisë që vendos se çfarë ligjesh do t’i respektojnë dhe çfarë jo.

    A do të thotë kjo se çdo njeri e vendos vetë standardin e tij të moralit dhe bën atë që ai mendon se është e drejtë? Nëse përgjigja juaj është pozitive, ju besoni në një relativizëm moral që do të thotë se diçka mund të jetë e drejtë për ju por jo për të afërmin tuaj. Ka një problem në standardin e luhatshëm të moralit. Nëse Zoti ka folur, dhe në qoftë se na ka dhënë drejtim në lidhje me të drejtën dhe të gabuarën, atëherë mendimi i shoqërisë, apo edhe ajo që ju mendoni se është e drejtë apo e gabuar, mund të jetë në shkelje të standardit të Perëndisë për jetën tonë. Pothuajse 4 mijë vite më parë, ka pasur një periudhë kohe përshkruar nga libri i Gjyqtarëve në Bibël, kur nuk kishte ligj, dhe të gjithë bënin atë që ishte e drejtë në sytë e tyre. Kjo rezultoi në një rënie shpirtërore dhe morale. Nëse historia përsëritet, do të thotë se jemi drejt asaj rruge edhe sot. Arnold Toynbee, historian i shquar Britanik, ka theksuar se nga 21 qytetërime të mëdha, 19 prej tyre ranë si rezultat i prishjes shpirtërore dhe morale.

    Vajzës së re që është në mëdyshje, do të doja t’i thosha: “Po, ka një standard të së drejtës dhe të gabuarës që nuk vendoset nga prindërit, shoqëria, apo edhe ligji, por nga vetë Zoti në faqet e Fjalës së Tij, në Bibël. Perëndia nuk na e jep standardin e Tij për të na trishtuar ose për të mos na lejuar të argëtohemi, por për të na treguar si mund të jemi njerëzit më të lumtur në jetë duke jetuar të lirë nga faji dhe shqetësimi. Është ende rruga e vetme e vërtetë drejt lumturisë dhe plotësisë.

    Një foshnje – dhurata e jetës

    Ja, bijtë janë një trashëgimi që vjen nga Zoti; fryti i barkut është një shpërblim. (Psalm 127:3)

    Hunter dhe Darcy linden në javën e 22-të, njëri peshonte 500 gram dhe tjetri 560 gram. Tani ata janë 10 vjeç. Në kohën e lindjes së tyre të parakohshme njerëzit i shkruan prindërve komente me urrejtje kur ata postuan sfidën mjekësore të foshnjave të tyre, duke përfshirë edhe ofendime se ata duhet të ishin adoptuar. Binjakët i kanë dhënë shpresë shumë foshnjave të lindura para kohe dhe prindërve të tyre.

    Më shumë se 50 vite më parë një foshnje që lindte para javës së 30-të nuk kishte shanse për të mbijetuar. 25 vite më parë ky faktor ra në 25 javë, dhe sot, falë trajtimeve mjekësore të përmirësuara, një foshnje që lind qoftë edhe në javën e 21-të ka shanse që jo vetëm të mbijetojë por edhe të rritet.

    Mahnitëse? Absolutisht, sidomos kur deri në shekullin e dytë një fëmijë madje as nuk konsiderohej i gjallë deri në gjysmën e dytë të shtatzënisë. Foshnja konsiderohej i gjallë kur nëna ndjente shkelmimet në barkun e saj –zakonisht në fund të muajit të katërt ose në muajin e pestë.

    Për shembull, në kishën katolike të shekullit të 19-të, një abort që bëhej në gjysmën e parë të shtatzënisë nuk quhej mëkat, por një që bëhej gjysmën e dytë të shtatzënisë ishte një mëkat që duhej të rrëfehej dhe ishte e nevojshme pendesa.

    Nën ligjin Britanik, aborti në gjysmën e parë të shtatzënisë ishte një krim i vogël, një keq bërje, por në gjysmën e dytë ishte një krim dhe një krim serioz. Por është për t’u habitur sesi besimet e vjetra vazhdojnë të jetojnë edhe sot, duke u mbështetur nga terminologjia e cila I referohet një foshnjeje të palindur si një fetus, jo si një bebe apo një qenie njerëzore.

    Cilat janë faktet? Si koncept 23 kromozome nga mashkulli dhe femra bashkohen për të formuar një qelizë të vetme. Në atë qelizë, që fillon të ndahet shpejt, është një kod gjenetik me gjininë e foshnjës së vogël, ngjyrën e syve, masën e këmbës, kapacitetin e trurit. Rreth ditës së gjashtë, foshnja e vogël që zhvillohet, qëndron në trupin e nënës si në një lloj inkubatori që quhet ndryshe mitër. Rreth 18 ditë pas ngjizjes, para se nëna të dyshojë se po pret një fëmijë, një zemër e vogël fillon të rrahë, diçka që do të vazhdojë gjatë gjithë jetës së fëmijës, pavarësisht se ai jeton 5 apo 100 vite.

    Pas gjashtë javësh është formuar truri. Formohen gishtat, dhe foshnja fillon të bëjë lëvizjet e para. Në javën e tetë, foshnja e vogël lëviz lirshëm. Në javën e 11-të është krijuar çdo system organi. Bebja rritet dhe ka një strukturë skeletore, nerva, dhe gjaku qarkullon në trupin e vogël.

    Në javën e 14-të zemra  pompon disa litra gjak nëpër trupin e vogël çdo ditë, dhe në këtë kohë foshnja e vogël njeh kënaqësinë dhe dhimbjen. Në javën e 20-të—koha kur më pare foshnja konsiderohej njeri, një shekull më parë—foshnja njeh zërin e nënës. Ai i përgjigjet emocioneve të nënës së tij, qofshin këto negative apo pozitive.

    Në javën e 20-të, ose kur është rreth 4 ose 5 muajsh, foshnja e vogël mund të mbijetojë jashtë trupit të nënës. Dhurata e jetës është një dhuratë prej Perëndisë, thotë Psalmi 127. Kjo është ende e vërtetë sot. Një foshnje është mënyra e Perëndisë për të thënë: “Jeta duhet të vazhdojë!” Është mrekullia më e madhe njerëzore në të gjithë botën sepse vetëm Zoti mund të japë jetë—fizikisht edhe shpirtërisht.

    Shpëtim nëpërmjet shumë ose pak njerëzve

    Jonathani i tha shqytarit të ri: “Eja, shkojmë drejt pozicioneve të këtyre të parrethprerëve; ndofta Zoti ka për të vepruar në favorin tonë, sepse asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”( 1 Samuelit 14:6)

    Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Këto janë fjalët e një djali të ri i cili ishte gati për të luftuar me një armik vdekjeprurës. Emri i tij ishte Jonathan, dhe ai ishte biri i mbretit Saul, mbreti i parë që pati Izraeli. Por a ishte ky supozimi i një djaloshi, apo një mburrje arrogante? Apo Jonathani ishte thjesht duke deklaruar një të vërtetë, po aq të vërtetë në botën e aeroplanëve dhe kompjuterëve sa edhe në ditët e shpatave dhe shtizave?

    Jonathani ishte i ri por kishte pak eksperiencë. Ai e kishte parë me sytë e tij se çfarë kishte ndodhur kur Fryma e Perëndisë kishte zbritur mbi të atin e tij në betejë, dhe ai kishte luftuar në një betejë ku shanset me armikun ishin shumë të pakta, por Zoti i dha atyre fitore.

    Jonathani dhe shqytari i tij ishin gati duke shkuar në Filistine dhe ai tha: “Po, le të shkojmë tek ata paganë… Ndoshta Zoti do të bëjë një mrekulli për ne. Sepse për Të nuk bën ndonjë ndryshim sesa trupa ka në anën e armikut!” Jonathani kishte të drejtë. Dy prej tyre vranë 23 nga armiqtë në një disfatë të orkestruar nga Perëndia.

    Kur ju ndaloni së analizuari mënyrën se si punon Perëndia, Ai shpesh i bën gjërat në një mënyrë që të na tregojë se ishte Ai që na dha fitore, dhe Ai nuk do ta ndajë këtë me asnjë tjetër. Merrni, për shembull, kohën kur Gideoni dhe 32,000 ushtarë u përballën me Midianitët. Zoti thotë ” Për mua njerëzia që është me ty është tepër e madhe, që unë të jap Midianin në duart e tij “ (Gjyqtarët 7:2). Kështu Gideoni dërgoi në shtëpi të gjithë ata që ishin më pak të frikësuar. Ngelën 10,000. “Janë sërish shumë,” tha Zoti, i cili e zvogëloi ushtrinë deri në 300 burra. Çfarë mund të bëjnë 300 burra në një betejë me një mijë? Jo shumë, por Zoti mund të na japë fitore, qoftë me shumë apo pak njerëz.

    Një shembull tjetër është Davidi, thjesht një i ri i cili gjithashtu e dinte të vërtetën që Jonathani deklaroi: ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”? Davidi ishte thjesht një fëmijë kundër një gjiganti me emrin Goliath, por Zoti i dha fitore.

    Ky është përfundimi i komentit të sotëm: Zoti nuk e ka ndryshuar mënyrën se si Ai vepron. Ai ende do të na tregojë se Ai është Zot, se Ai mund të sigurojë shpëtimin, qoftë nëpërmjet shumë apo pak njerëzve. E dini përse e bëra këtë program për ju? Ky varg i flet zemrës time. Zoti është Zot, dhe Ai ka me qindra vite që na tregon forcën e Tij.

    ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Kur Zoti sjell shpëtimin, mos i dilni përpara sepse Ai e sjell atë në një mënyrë apo tjetrën, dhe kur Ai e bën këtë, jini të sigurt që është Zoti, jo njeriu, që sjell shpëtimin.

     

     Page 1 of 4  1  2  3  4 »