Lajmi Fundit
    prev next

    Autoriteti i Fjalës, 4

    Sepse është jeta e çdo mishi; gjaku i tij mban jetën e tij. Prandaj u kam thënë bijve të Izraelit: «Nuk do të hani gjakun e asnjë mishi, sepse jeta e çdo mishi është gjaku i tij; kushdo që do ta hajë, do të shfaroset». (Levitiku 17:14)

    Në vitin 1861, Akademia e Shkencave në Francë printoi një broshurë që thoshte se ekzistonin 51 fakte të padiskutueshme për kontradikta të drejtpërdrejta të Biblës. Sot, asnjë shkencëtar me emër nuk do t’i besonte asnjërës prej tyre. Pse? Ka ndryshuar Bibla! Jo, por shkenca po, dhe veçanërisht ajo që konsiderohet fakt shkencor. Një fakt është një e vërtetë e pakundërshtueshme e cila mund të vërtetohet kudo, në çdo rrethanë të dhënë. Ndërsa, një teori është një shpjegim i besueshëm i një fenomeni, por nuk mund të vërtetohet; përndryshe do të ishte një fakt, jo një teori.

    Bibla nuk është një libër për shkencën; është një libër për jetën dhe për të jetuarin; megjithatë, Bibla është  e saktë në pohimet shkencore që bën, gjë e cila i jep asaj autoritet sot. Ky është një fakt i mrekullueshëm kur kupton se Moisiu shkroi pesë librat e parë të Biblës, jo 1000 vite më parë, apo 2000 vite më parë, por pothuajse 3400 vite më parë. Pothuajse të gjithë shkrimtarët të cilët bënë komente rreth tokës dhe universit, bënë disa pohime që binin në kundërshtim me gjërat që besoheshin në atë kohë, gjë e cila i jep Biblës autoritet.

    Merrni për shembull, atë që tha Moisiu rreth krijimit. Në Testamentin e Ri, thuhet që Moisiu u arsimua në gjithë urtësinë e egjiptasve (Veprat 7:22), dhe nga historia laike ne dimë se egjiptianët e shekullit të 12 deri në 14 para Krishtit besonin se toka kishte dalë nga një vezë. Megjithatë, Moisiu, nuk e çoi para teorinë e vezëve. Ai tha: “Në fillim, Perëndia krijoi tokën dhe qiejt!” Sërish, Moisiu pretendonte se jeta e çdo mishi është nga gjaku (Levitiku 17:14). Edhe Hipokrati, babai i mjekësisë Greke, nuk ra dakord me moisiun. Shkencës iu deshën 3000 vite për ta kuptuar këtë. Në vitin 1628, Z. Uilliam Harvi zbuloi procesin e qarkullimit të gjakut, dhe bashkëkohësit e tij e tallnin për këtë, por në fund ai e vërtetoi këtë. Si e dinte Moisiu se jeta e çdo mishi është nga gjaku nëse nuk do t’ia kishte thënë Perëndia?

    Isaia jetoi rreth shtatë shekuj para Krishtit gjatë një kohe kur astronomët Persianë ishin të bindur se toka ishte e sheshtë, por jo Isaia. Ai e mendonte tokën si një rreth dhe e shkroi këtë në librin që mban emrin e tij (Isaia 40:22). Në një deklaratë me shkrim, Kolombi tha se e mësoi se toka ishte e rrumbullakët duke lexuar shkrimet e Isaias.

    Dishepulli Pjetër tha se qiejt do të shkojnë me krismë, por elementet do të shpërbëhen nga të nxehtit (shikoni 2 Pjetri 3:10), dhe për shekuj me radhë, njerëzimi u tall me ëndrrën me sy hapur të Pjetrit. Por jo më. Shkencëtari Italian Enrico Fermi dhe kolegët e tij në Universitetin e Çikagos ndanë atomin, dhe që atëherë, askush nuk e vë në dyshim se qiejt mund të shkojnë me krismë. Thelbi është ky: Deklaratat me natyrë shkencorë që Bibla bën qëndrojnë shekull pas shekulli. Një mesazh i fuqishëm për sa i takon integritetit të Fjalës së Perëndisë.

    Çfarë është e drejtë dhe e gabuar

    “Në atë kohë nuk kishte mbret në Izrael; secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij.” (Gjyqtarët 17:6)

    Një vajzë e re shkruan në kolonën e një artikulli në një gazetë duke kërkuar një këshillë. Ajo thotë: “Unë jam një vajzë 19 vjeçare që jam gjithnjë e më shumë konfuze rreth fjalës ‘moralitet.’ “Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë?”

    Vajza e re vazhdoi duke treguar se prindërit e saj ishin të divorcuar dhe se nëna e saj flinte me dike që nuk ishte burri i saj, por pavarësisht kësaj, nëna e saj nuk donte që ajo të bënte të njëjtat gjëra me të dashurin e saj. Vajza e nënshkroi letrën e saj, NË MËDYSHJE.

    Ka shumë të rinj të menduar sot që janë po aq në mëdyshje sa kjo vajzë e cila pyeti: ” Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë??” Nëse djali apo vajza juaj do t’ju bënte të njëjtën pyetje, si do t’i përgjigjeshit ju?

    Udhëzimet e para fëmijët i marrin nga prindërit, të cilët thonë: “Bëj këtë ose atë.” Por më shpesh, thonë: “Mos e bëj këtë, ose mos e bëj atë.” Prindërit përfaqësojnë standardin e moralitetit, ose, në një farë mënyre, imazhin e Perëndisë në fëmijëri. Por ndërsa fëmijët rriten ata shohin mospërputhjet midis sjelljes dhe rregullave të caktuar nga prindërit e tyre. Me fjalë të tjera, prindërit shpesh ndryshe thonë dhe ndryshe bëjnë.

    Në të njëjtën mënyrë, ligjet formulojnë standardet e moralit të cilat zakonisht janë një reflektim i asaj që shoqëria mendon se është e drejtë, megjithëse kjo ka ndryshuar shpejt. Shoqëria, si mendimi i shumicës së popullsisë, vendos standardet e pranueshme të moralit; dhe zakonisht ligjet i reflektojnë këto. Megjithatë, ne e kuptojmë se këto standarde shpesh ndryshojnë nga një pjesë e madhe e popullsisë që vendos se çfarë ligjesh do t’i respektojnë dhe çfarë jo.

    A do të thotë kjo se çdo njeri e vendos vetë standardin e tij të moralit dhe bën atë që ai mendon se është e drejtë? Nëse përgjigja juaj është pozitive, ju besoni në një relativizëm moral që do të thotë se diçka mund të jetë e drejtë për ju por jo për të afërmin tuaj. Ka një problem në standardin e luhatshëm të moralit. Nëse Zoti ka folur, dhe në qoftë se na ka dhënë drejtim në lidhje me të drejtën dhe të gabuarën, atëherë mendimi i shoqërisë, apo edhe ajo që ju mendoni se është e drejtë apo e gabuar, mund të jetë në shkelje të standardit të Perëndisë për jetën tonë. Pothuajse 4 mijë vite më parë, ka pasur një periudhë kohe përshkruar nga libri i Gjyqtarëve në Bibël, kur nuk kishte ligj, dhe të gjithë bënin atë që ishte e drejtë në sytë e tyre. Kjo rezultoi në një rënie shpirtërore dhe morale. Nëse historia përsëritet, do të thotë se jemi drejt asaj rruge edhe sot. Arnold Toynbee, historian i shquar Britanik, ka theksuar se nga 21 qytetërime të mëdha, 19 prej tyre ranë si rezultat i prishjes shpirtërore dhe morale.

    Vajzës së re që është në mëdyshje, do të doja t’i thosha: “Po, ka një standard të së drejtës dhe të gabuarës që nuk vendoset nga prindërit, shoqëria, apo edhe ligji, por nga vetë Zoti në faqet e Fjalës së Tij, në Bibël. Perëndia nuk na e jep standardin e Tij për të na trishtuar ose për të mos na lejuar të argëtohemi, por për të na treguar si mund të jemi njerëzit më të lumtur në jetë duke jetuar të lirë nga faji dhe shqetësimi. Është ende rruga e vetme e vërtetë drejt lumturisë dhe plotësisë.

    Një foshnje – dhurata e jetës

    Ja, bijtë janë një trashëgimi që vjen nga Zoti; fryti i barkut është një shpërblim. (Psalm 127:3)

    Hunter dhe Darcy linden në javën e 22-të, njëri peshonte 500 gram dhe tjetri 560 gram. Tani ata janë 10 vjeç. Në kohën e lindjes së tyre të parakohshme njerëzit i shkruan prindërve komente me urrejtje kur ata postuan sfidën mjekësore të foshnjave të tyre, duke përfshirë edhe ofendime se ata duhet të ishin adoptuar. Binjakët i kanë dhënë shpresë shumë foshnjave të lindura para kohe dhe prindërve të tyre.

    Më shumë se 50 vite më parë një foshnje që lindte para javës së 30-të nuk kishte shanse për të mbijetuar. 25 vite më parë ky faktor ra në 25 javë, dhe sot, falë trajtimeve mjekësore të përmirësuara, një foshnje që lind qoftë edhe në javën e 21-të ka shanse që jo vetëm të mbijetojë por edhe të rritet.

    Mahnitëse? Absolutisht, sidomos kur deri në shekullin e dytë një fëmijë madje as nuk konsiderohej i gjallë deri në gjysmën e dytë të shtatzënisë. Foshnja konsiderohej i gjallë kur nëna ndjente shkelmimet në barkun e saj –zakonisht në fund të muajit të katërt ose në muajin e pestë.

    Për shembull, në kishën katolike të shekullit të 19-të, një abort që bëhej në gjysmën e parë të shtatzënisë nuk quhej mëkat, por një që bëhej gjysmën e dytë të shtatzënisë ishte një mëkat që duhej të rrëfehej dhe ishte e nevojshme pendesa.

    Nën ligjin Britanik, aborti në gjysmën e parë të shtatzënisë ishte një krim i vogël, një keq bërje, por në gjysmën e dytë ishte një krim dhe një krim serioz. Por është për t’u habitur sesi besimet e vjetra vazhdojnë të jetojnë edhe sot, duke u mbështetur nga terminologjia e cila I referohet një foshnjeje të palindur si një fetus, jo si një bebe apo një qenie njerëzore.

    Cilat janë faktet? Si koncept 23 kromozome nga mashkulli dhe femra bashkohen për të formuar një qelizë të vetme. Në atë qelizë, që fillon të ndahet shpejt, është një kod gjenetik me gjininë e foshnjës së vogël, ngjyrën e syve, masën e këmbës, kapacitetin e trurit. Rreth ditës së gjashtë, foshnja e vogël që zhvillohet, qëndron në trupin e nënës si në një lloj inkubatori që quhet ndryshe mitër. Rreth 18 ditë pas ngjizjes, para se nëna të dyshojë se po pret një fëmijë, një zemër e vogël fillon të rrahë, diçka që do të vazhdojë gjatë gjithë jetës së fëmijës, pavarësisht se ai jeton 5 apo 100 vite.

    Pas gjashtë javësh është formuar truri. Formohen gishtat, dhe foshnja fillon të bëjë lëvizjet e para. Në javën e tetë, foshnja e vogël lëviz lirshëm. Në javën e 11-të është krijuar çdo system organi. Bebja rritet dhe ka një strukturë skeletore, nerva, dhe gjaku qarkullon në trupin e vogël.

    Në javën e 14-të zemra  pompon disa litra gjak nëpër trupin e vogël çdo ditë, dhe në këtë kohë foshnja e vogël njeh kënaqësinë dhe dhimbjen. Në javën e 20-të—koha kur më pare foshnja konsiderohej njeri, një shekull më parë—foshnja njeh zërin e nënës. Ai i përgjigjet emocioneve të nënës së tij, qofshin këto negative apo pozitive.

    Në javën e 20-të, ose kur është rreth 4 ose 5 muajsh, foshnja e vogël mund të mbijetojë jashtë trupit të nënës. Dhurata e jetës është një dhuratë prej Perëndisë, thotë Psalmi 127. Kjo është ende e vërtetë sot. Një foshnje është mënyra e Perëndisë për të thënë: “Jeta duhet të vazhdojë!” Është mrekullia më e madhe njerëzore në të gjithë botën sepse vetëm Zoti mund të japë jetë—fizikisht edhe shpirtërisht.

    Shpëtim nëpërmjet shumë ose pak njerëzve

    Jonathani i tha shqytarit të ri: “Eja, shkojmë drejt pozicioneve të këtyre të parrethprerëve; ndofta Zoti ka për të vepruar në favorin tonë, sepse asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”( 1 Samuelit 14:6)

    Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Këto janë fjalët e një djali të ri i cili ishte gati për të luftuar me një armik vdekjeprurës. Emri i tij ishte Jonathan, dhe ai ishte biri i mbretit Saul, mbreti i parë që pati Izraeli. Por a ishte ky supozimi i një djaloshi, apo një mburrje arrogante? Apo Jonathani ishte thjesht duke deklaruar një të vërtetë, po aq të vërtetë në botën e aeroplanëve dhe kompjuterëve sa edhe në ditët e shpatave dhe shtizave?

    Jonathani ishte i ri por kishte pak eksperiencë. Ai e kishte parë me sytë e tij se çfarë kishte ndodhur kur Fryma e Perëndisë kishte zbritur mbi të atin e tij në betejë, dhe ai kishte luftuar në një betejë ku shanset me armikun ishin shumë të pakta, por Zoti i dha atyre fitore.

    Jonathani dhe shqytari i tij ishin gati duke shkuar në Filistine dhe ai tha: “Po, le të shkojmë tek ata paganë… Ndoshta Zoti do të bëjë një mrekulli për ne. Sepse për Të nuk bën ndonjë ndryshim sesa trupa ka në anën e armikut!” Jonathani kishte të drejtë. Dy prej tyre vranë 23 nga armiqtë në një disfatë të orkestruar nga Perëndia.

    Kur ju ndaloni së analizuari mënyrën se si punon Perëndia, Ai shpesh i bën gjërat në një mënyrë që të na tregojë se ishte Ai që na dha fitore, dhe Ai nuk do ta ndajë këtë me asnjë tjetër. Merrni, për shembull, kohën kur Gideoni dhe 32,000 ushtarë u përballën me Midianitët. Zoti thotë ” Për mua njerëzia që është me ty është tepër e madhe, që unë të jap Midianin në duart e tij “ (Gjyqtarët 7:2). Kështu Gideoni dërgoi në shtëpi të gjithë ata që ishin më pak të frikësuar. Ngelën 10,000. “Janë sërish shumë,” tha Zoti, i cili e zvogëloi ushtrinë deri në 300 burra. Çfarë mund të bëjnë 300 burra në një betejë me një mijë? Jo shumë, por Zoti mund të na japë fitore, qoftë me shumë apo pak njerëz.

    Një shembull tjetër është Davidi, thjesht një i ri i cili gjithashtu e dinte të vërtetën që Jonathani deklaroi: ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”? Davidi ishte thjesht një fëmijë kundër një gjiganti me emrin Goliath, por Zoti i dha fitore.

    Ky është përfundimi i komentit të sotëm: Zoti nuk e ka ndryshuar mënyrën se si Ai vepron. Ai ende do të na tregojë se Ai është Zot, se Ai mund të sigurojë shpëtimin, qoftë nëpërmjet shumë apo pak njerëzve. E dini përse e bëra këtë program për ju? Ky varg i flet zemrës time. Zoti është Zot, dhe Ai ka me qindra vite që na tregon forcën e Tij.

    ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Kur Zoti sjell shpëtimin, mos i dilni përpara sepse Ai e sjell atë në një mënyrë apo tjetrën, dhe kur Ai e bën këtë, jini të sigurt që është Zoti, jo njeriu, që sjell shpëtimin.

     

    Autoriteti i Fjalës, 2

    Pali, shërbëtor i Jezu Krishtit… të gjithëve që janë në Romë, të dashur nga Perëndia, të thirrur si shenjtorë. (Romakëve 1:1, 7)

    Charles Haddon Spurgeon, tregoi historinë e një gruaje të varfër e cila u përball me një agnostik modern i cili e pyeti: “Çfarë po lexon?” Ajo u përgjigj: “Biblën, Fjalën e Perëndisë.” Ai tha menjëherë: “Kush të tha që është Fjala e Perëndisë?” Ajo tha: “Ma ka thënë Ai vetë.” “Ta ka thënë Ai,” ia ktheu ai me përbuzje: “Pse, mund ta vërtetosh këtë?” Duke parë drejt qiellit zonja e moshuar u përgjigj: “A mund të më vërtetosh ti se ka një diell atje lart në qiell?” Ai u përgjigj: “Po, sigurisht! Prova më e mirë është se ai më ngroh dhe unë mund të shoh dritën e tij.” Ajo ia ktheu me gëzim: “Kjo është! Prova që unë kam se kjo është Fjala e Perëndisë, është se ajo më ngroh dhe më ndriçon shpirtin!”

    Ndoshta mund të bini dakord që Bibla e bën këtë, por a është kjo e mjaftueshme? Kam takuar njerëz që më kanë thënë të njëjtën gjë kur më janë përgjigjur për leximin e kuranit, ose profetë Lindorë të cilët ulen këmbëkryq në krevat duke pasur vegime për drogëra. Mbi çfarë bazohet autoriteti i Fjalës? Në eksperiencën tuaj, në një ndjenjë të ngrohtë nga zemra juaj, apo mbi fakte të caktuara pragmatike të cilat i japin siguri besimit tuaj?

    Bibla dëshmon autorësinë e saj të pazakontë. Ajo shpall se është shkruar nga burra të shenjtë të Perëndisë të cilët e shkruan pasi ishin frymëzuar nga Fryma e Shenjtë. Buda apo edhe Muhamedi nuk bënë deklarata të tilla. Kur u shkruan librat e Testamentit të Vjetër, u njohën menjëherë si Fjala e Perëndisë dhe u vendosën në Arkën e Besëlidhjes në Tabernakull. Më shumë se 3,000 herë profetët shqiptuan fjalët, “Kështu thotë Fjala e Perëndisë.” Autoriteti nuk ishte një çështje! Ata e dinin se kush ia jepte autoritetin këtyre dokumenteve—zëri i Perëndisë në mal shoqëruar me mëshirën e rrufeve dhe zhurmën e gjëmimave. Isaia shkroi: ” Bari thahet, lulja fishket, por fjala e Perëndisë tonë mbetet përjetë “ (Isaia 40:8).

    Nuk ka prova që dikush e vuri në dyshim autoritetin e Testamentit të Vjetër Hebre. Njerëzit mund ta kenë injoruar atë, përçmuar, dhe kanë shkelur mësimet e saj, por ata e dinin që ajo ishte Fjala e Perëndisë. Kur Jezusi ishte këtu, Ai e pranoi plotësisht autoritetin e këtyre librave që ne i quajmë Testamenti i Vjetër. Ai tha: ” Sepse me të vërtetë ju them: Derisa qielli dhe toka të kalojnë, asnjë jotë a asnjë pikë e ligjit nuk do të kalojë, para se të bëhet gjithçka “ (Mateu 5:18).

    Kisha e Testamentit të Ri e pranoi plotësisht autoritetin e librave të shkruar nga pena e autorëve të Shkrimeve. Pali e shpjegoi këtë autoritet duke thënë: “I gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim në drejtësi, që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë” (2 Timoteut 3:16-17).

    Në të njëjtën kohë autoriteti i këtij Libri rrjedh nga uniteti i tij, 40 burra i kanë shkruar këto libra në një periudhë kohore prej 1600 vitesh, dhe sërish kanë të njëjtën temë dhe qëllim të bukur dhe të lavdishëm. Për të bërë një punë të tillë është dashur një autor dhe plan i përsosur, dhe ky autor është Perëndia. Njihuni me këtë libër të mrekullueshëm. Por akoma edhe  më mirë do të ishte të njiheshit me autorin e këtij libri, kështu ato që Ai ka frymëzuar do të ishin edhe më domëthënëse.

    Autoriteti i Fjalës

    “Atëherë fjala e Zotit iu drejtua…” ( Zanafilla 15:4)

    Autoriteti në botën tonë është po aq i rëndësishëm sa edhe ushqimi i shëndetshëm dhe ajri i pastër. Kur secili është “ligj për veten” nuk ekziston ligji; anarkia çon në kaos dhe kaosi në asgjësim. Kjo është arsyeja pse historia e njerëzimit është e mbushur me udhëheqës që kanë nxjerrë ligje me anë të të cilëve është bërë e mundur vendosja e rregullit dhe civilizimit. Nga Kodi i Hamurabit e deri te ligjet e Moisiut, nga Magna Karta e deri te kushtetuta e shtetit tuaj, ligjet e bëjnë jetën të qytetëruar. Pa ligje të caktuara thelbësore, nuk ka civilizim. Por jeta sot duket të jetë një sfidë e vazhdueshme ndaj kufijve. “Nga cili autoritet?”– pyesim ne për të sfiduar.

    Edhe në fushën e fesë, çështja e autoritetit është shumë e diskutuar. Kush thotë se duhet të besoni këtë apo atë? Me çfarë autoriteti i sfidoni ju besimet dhe praktikat e zhvilluara për një kohë të gjatë? Në të njëjtën kohë, më duket se në kohët e sotme, shumë nuk kanë një autoritet për atë që besojnë. Për shembull, pse jeni një budist, ose një mysliman? Pse besoni ato që bëni?

    Disa i referohen eksperiencës së tyre, duke thënë: “E ndjej në zemër!” Mëngjesin e të dielës së Pashkës, miliona besimtarë këndojnë: “Ju më pyesni si e di që Ai jeton, Ai jeton në zemrën time.” Duke mos kuptuar se ka edhe të tjerë përveç të krishterëve që e mbështesin besimin e tyre në eksperiencë dhe ndjenja. Ata që e mbështesin besimin e tyre vetëm në eksperiencë, qëndrojnë në një tokë të paqëndrueshme.

    A ka një bazë faktike që përcakton se çfarë besojnë njerëzit? Për rreth 1900 vite, ka pasur një autoritet nëpërmjet të cilit meshkujt dhe femrat kishin një bazë për moralin; ky autoritet është Bibla. Vitet e fundit edhe kjo ka ndryshuar. Kur një universitet bëri një pyetësor duke pyetur: “A besoni se Bibla është Fjala e Perëndisë?” 82% e metodistëve, 81% e presbiterianëve, dhe 57% e baptistëve thanë “Jo”! Shumica e atyre që u përgjigjën e sfiduan autoritetin e Biblës.

    Për fat të keq, më shumë besojnë njerëzit jashtë kishe se ata brenda, por a do të thotë kjo se disa udhëheqës fetarë dinë diçka që të tjerët nuk e dinë, apo janë mësuar nga udhëheqës të verbër?

    Faktet ende pohojnë autoritetin e Biblës, pavarësisht nga disa prirje moderne të mosbesimit që e sulmojnë Atë. Çështja për autoritetin e Biblës është e dyfishtë: prova të brendshme që e mbështesin këtë autoritet, duke përfshirë atë që Bibla thotë për veten, uniteti dhe pathyeshmëria e saj; dhe prova të jashtme, të cilat përfshijnë lidhjen reciproke të profecisë me historinë, prova të shkruara me dorë, dëshmitë dhe shkenca mbështetin autoritetin e Biblës, dhe në fund teksti pragmatik- çfarë u ndodh atyre që ndjekin mësimet e saj.

     

    Do t’ju lë me një mendim. Kjo çështje e autoritetit është thelbësore për besimin tuaj. Gjithçka që ju dini rreth Perëndisë, ato që dini për Jezus Krishtin, ringjalljen e Tij, fuqinë e Tij për t’ju shpëtuar nga mëkati, ndodhen në këtë libër, Bibla. Çështja e autoritetit Biblik nuk është një çështje rastësore për diskutim; është një çështje themelore për besimin tuaj.

     

    Pse duhet të shkojmë në kishë

    Unë i njoh veprat e tua, që ti nuk je as i ftohtë, as i ngrohtë. Do të doja të ishe i ftohtë ose i ngrohtë. (Zbulesa 3:15)

    Nëse nuk jeni ndjerë kurrë sikur donit të hiqnit dorë nga kisha, mundësitë janë që a) nuk shkoni në kishë, nuk keni qenë kurrë dhe nuk mendoni të shkoni, b) keni gjetur një vend të rehatshëm për të dremitur një orë të dielën në mëngjes, ose c) jeni një shenjtor, dhe duhet me patjetër të jeni kandidat për medalje kur të hyni në portat e parajsës.

    Ajo që doni të bëni ndonjëherë dhe që e dini se nuk duhet bërë është një gjë dhe ajo që bëni në të vërtetë është diçka tjetër. Të gjithë dekurajohen ndonjëherë me gjërat që ndodhin në një kishë. Muzika është shumë e lartë ose shumë bashkëkohore. Kisha nuk është shumë tradicionale, është shumë intelektuale, shumë emocionale, e pavend, injoron çështjet sociale, shumë politikë ose nuk është e përfshirë sa duhet, ose të tjera. Pastori flet për një kohë të gjatë, ose nuk flet sa duhet, nuk flet në mënyrë biblike ose flet në mënyrë të papërshtatshme.

    Po mendoj për një pastor i cili jepte më të mirën, por thjesht nuk transmetonte asgjë. Me pak fjalë, ai ishte i mërzitshëm. Një dhjak e mori pranë dhe i dha një CD të mesazhit të së dielës. “Ulu dhe dëgjoje këtë,”- i tha ai. Pastori pranoi. Sapo dhjaku u largua, pastori vendosi CD dhe po dëgjonte mesazhin. Pas 10 minutash dhjaku po përgjonte pas derës për të parë se çfarë po ndodhte dhe gjeti pastorin në gjumë të thellë, duke gërhitur me gojën hapur.

    Kohët e fundit shumë njerëz thonë se kanë hequr dorë nga kisha, por jo nga Zoti, dhe kanë filluar ta zëvendësojnë me të tjera gjëra si këto. Disa dëgjojnë predikuesit në televizion, por një numër i madh zgjedhin të adhurojnë Zotin në natyrë, në fusha golfi, në plazh.

    Pra, pse duhet të shkojmë në kishë? Meqenëse koha është e limituar, po ju jap disa përgjigje të drejtpërdrejta. Së pari, sepse frekuentimi i kishës nuk është vetëm një normë e të krishterëve të hershëm, por është gjithashtu një bindje ndaj vetë Shkrimeve. Hebrenjve 10:25 na udhëzon: “Pa hequr dorë nga të mbledhurit tonë, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njëri-tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet.” Arsyeja e dytë është se në një vëllazëri njerëzish të lënduar, nevojtar, si edhe të rritur në frymë, ne shohim krahët e hapur të Perëndisë për të gjithë. Arsyeja e tretë: Asgjë nuk krahasohet me adhurimin njëzëri, disa në tonalitet dhe disa jashtë ritmit, duke i kënduar lavde të Plotfuqishmit. Të këndosh pas një CD nuk është e njëjtë si me një grup njerëzish që bashkojnë zërat së bashku. Së katërti: Vetëm në një vëllazëri kishe mund ta inkurajojmë njëri-tjetrin, të shtyjmë njëri-tjetrin, dhe të mbajmë barrët e njëri-tjetrit sepse kemi nevojë.

    Sigurisht që zjarri juaj mund të ndizet dhe rritet, por pa trungje të tjerë shpejt do të fillojë të fiket. Drutë janë konsumuar plotësisht vetëm kur kthehen në qymyr.

    Një burrë që ishte plotësisht i shurdhër shkonte në kishë çdo të Diel. “Pse vjen?” pyeti dikush, duke shtuar: “Ti nuk dëgjon asgjë që thuhet!” “Po,” u përgjigj ai, “Por në këtë mënyrë ata e dinë se në ç’anë jam.” Si ju duket kjo?

    Të rilindur, 3

    Sepse unë ju kam transmetuar para së gjithash atë që edhe mora, se Krishti vdiq për mëkatet tona, sipas Shkrimeve, dhe se u varros dhe se u ringjall të tretën ditë, sipas Shkrimeve. (1 Korintasve 15:3-4)

    Ka shumë njerëz që thonë: “Unë besoj në Perëndinë At, krijuesin e qiellit dhe tokës…” Por kur mendojnë për jetën e tyre, ata nuk janë aspak të sigurt se nëse do të vdesin, do të shkojnë në parajsë. Ata e njohin gjuhën dhe i kanë mësuar vargjet përmendësh, por thellë brenda vetes ndihen të pasigurt. Sinqerisht, atyre ju mungon siguria.

    Dr. Guy Duffield,  flet për çështje këtë në një prej botimeve të Udhëzuesve tonë të titulluar: “Si mund ta di që kam lindur sërish?” Ai beson se ka pesë arsye kryesore për pasigurinë. 1) Disa njerëz po mundohen ta fitojnë vetë shpëtimin, dhe kështu ata nuk mund të jenë kurrë të sigurt nëse kanë bërë mjaftueshëm për të larë mëkatet e tyre. 2) Disa mendojnë se janë në rregull, kur në të vërtetë ata kurrë nuk kanë rilindur. 3) Disa kanë dështuar të merren me mëkatin në jetën e tyre prandaj ata janë të paqartë, të pasigurt. 4) Disa nuk e besojnë me të vërtetë atë që Zoti thotë në Fjalën e Tij; këta janë ata që nuk janë mësuar me çështjen e autoritetit, kështu ata nuk i marrin seriozisht Shkrimet. 5) Disa njerëz mendojnë se duhet të presësh deri në ditën e gjykimit për të ditur nëse ke mbledhur mjaftueshëm pikë për të kaluar.

    Të kthehemi pas dhe t’i analizojmë këto të pesta, të cilat mund t’ju ndihmojnë, njëherë e përgjithmonë për të zgjidhur këtë çështje me të cilën përballeni. “Shpëtimi,”- thotë Dr. Duffield, “nuk është një shpërblim për veprat e mira. Perëndia ka thënë: “Jemi të gjithë si një gjë e papastër dhe të gjitha veprat tona të drejtësisë janë si një rrobë e ndotur; po fishkemi të gjithë si një gjethe dhe paudhësitë tona na çojnë larg si era.” (Isaia 64:6) Nëse kjo është një panoramë e “drejtësisë” tonë, çfarë duhet të mendojë Zoti për mëkatin tonë? “Të gjithë kanë mëkatuar dhe janë privuar nga lavdia e Perëndisë,”-thotë Pali, duke iu drejtuar Romakëve (Romakëve 3:23). Jo! Ju nuk shpëtoheni duke iu bindur apo duke u përpjekur t’i bindeni urdhërimeve të Perëndisë, në të njëjtën mënyrë siç nuk mund të keni sigurinë e shpëtimit nga veprat tuaja të mira. Shpëtimi është vetëm nëpërmjet hirit; favori i pamerituar, i paftuar, dhe falas i Perëndisë.  “Sepse, me anë të hirit jeni të shpëtuar, nëpërmjet besimit; dhe kjo jo prej jush, por është dhurata e Perëndisë, jo prej veprave, që askush të mos mburret.” (Efesianëve 2:8-9)

    Të tjerë nuk janë të sigurt nëse kanë rilindur sërish sepse ata kurrë nuk janë përballur me çështjen e mëkatit. Ata duan ta anashkalojnë fajin e tyre. Ata duan të përmirësojnë vetëvlerësimin. Ata duan të kenë mendime pozitive që do t’i ndihmojnë të fitojnë kundër shpifësve të tyre. Dhe, Zoti e di, ata duan të jenë të lumtur, prandaj i bashkëngjisin jetës së tyre fenë. Por kjo nuk i ndryshon ata, më tepër i bën të duken si klounë. Nga eksperienca ime nëse dikush jeton me diçka që e di se është e gabuar—le të themi për shembull një marrëdhënie e pamoralshme, një problem me drogën, çdo gjë tjetër që ai e di se nuk është e mirë para Zotit, ky person nuk është kurrë i sigurt për marrëdhënien e tij me Zotin.

    Ka akoma nga ata të cilët nuk e pranojnë autoritetin e Biblës, e cila thotë: “sepse, po të rrëfesh me gojën tënde Zotin Jezus, dhe po të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh.” (Romakëve 10:9) Ata e dinë që të tjerët e besojnë këtë, dhe do të donin ta besonin, por e kanë të vështirë ta pranojnë. Nëse bëni pjesë në këtë grup, duhet të kuptoni se Perëndia nuk ju gënjen, dhe nëse Ai e ka thënë atë, është e vërtetë. Ka diçka që dua ta fiksoni mirë. Perëndia do që ju të dini se keni jetën e përjetshme, dhe nëse ju nuk e keni këtë siguri, po humbisni diçka shumë të rëndësishme.

    Të rilindur, 2

    Ka një rrugë që njeriut i duket e drejtë, por në fund ajo të nxjerr në udhët e vdekjes. ( Fjalët e Urta 16:25)

    Një agjent burse i cili nënshkruan një çek të madh për shoqatën e bamirësisë së tij të preferuar, një prift budist i cili shkon në një udhëtim të gjatë me kokën e rruar, dhe një grua e re që merr një zotim dëlirësie dhe shkon në manastir nuk kanë shumë të ngjashmëri, por kanë një gjë të përbashkët. Secili prej tyre sipas mënyrës së vetë kërkojnë sigurinë që pasi ai ose ajo të vdesin, Zoti të mos harrojë se çfarë kanë bërë ata.

    “Të gjitha rrugët të çojnë në parajsë!” Apo jo? Bëni më të mirën që mundeni dhe sigurisht në fund të udhëtimit, Zoti do të mbajë shënime, dhe nëse bëni më shumë gjëra të mira sesa të këqija, sigurisht që Ai do t’ju lejojë të futeni! Jeni dakord apo jo? Kjo çështje përmblidhet në disa pyetje thelbësore. Kush vendos? Me çfarë rregullash luajmë? Kush vendos se kush e kalon testin e fundit në jetë? Si mund të jemi të sigurt? A e pyesni ndonjëherë veten?

    Një pastor u njoh me një grua që herë pas here ndiqte predikimet e tij, e cila besonte se askush nuk mund të ishte i sigurt për jetën pas vdekjes. Një ditë pastori e pyeti atë hapur: “A ke siguri që nëse vdes sot, do të shkosh në parajsë?” Ajo u përgjigj e habitur: “Kështu shpresoj…” pastaj shtoi me nxitim: “Nuk besoj se është e mundur për të gjithë që ta dinë këtë në këtë jetë.” “Atëherë, ti nuk e beson Fjalën e Perëndisë?”- tha pastori. “Në të vërtetë e besoj,” u përgjigj ajo e acaruar: “…çdo fjalë të saj.”

    Pastori tha: “A mund të të tregoj vetëm një varg në Bibël?” “Nuk mund të më tregosh asgjë që nuk e di tashmë,” tha ajo, duke u përpjekur të mbyllë bisedën. “Vetëm një varg të shkurtër,” ngulmoi ai. Pasi mori Biblën e saj ai e hapi te 1 Gjonit 5:13 dhe ia lexoi asaj me ngadalë: “Jua shkrova këto gjëra juve që besoni në emrin e Birit të Perëndisë, që të dini se keni jetën e përjetshme dhe që të besoni në emrin e Birit të Perëndisë.” “E beson këtë?”- pyeti ai. “Sigurisht,” u përgjigj ajo. “A beson në emrin e Birit të Perëndisë?” “Po.” “A beson në Të si Shpëtimtarin tënd të vetëm?”- pyeti ai. “Po, besoj,”- u përgjigj ajo sërish.

    Pastaj pastori tha: “Epo, atëherë je e shpëtuar. A ke lindur sërish?” Ajo u mendua për një minutë dhe tha: “Epo, shpresoj…” “Unë e di problemin tënd,”- tha pastori. “Kur ke qenë në shkollë, ata e shqiptonin ndryshe!” “Çfarë do të thuash?”-tha ajo. “Kur ke qenë në shkollë,”-vazhdoi ai: “ata në vend të fjalës “e di”, kanë shqiptuar fjalën “shpresoj”.” Ai ju kthye 1 Gjonit 5:13 përsëri dhe lexoi vargun, dhe më në fund gjithçka u qartësua.

    Bibla e thotë qartë se jo të gjitha rrugët të çojnë në parajsë. Ajo thotë: “Dhe në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell, që u është dhënë njerëzve, me anë të të cilit duhet të shpëtohemi.” (Veprat 4:12) Jezusi tha: “Unë jam udha, e vërteta, dhe jeta. Askush nuk vjen tek Ati veçse nëpërmjet meje.” (Gjoni 14:6)

    Lajmi i mirë është se ju mund ta dini pikërisht tani nëse e keni jetën e përjetshme. Nuk keni pse të prisni derisa të përballeni me vdekjen. Dhe kjo jetë është një dhuratë. Ju nuk mund ta fitoni atë, ju nuk mund ta blini. Ju thjesht mund ta merrni. Kur Jezus Krishti u kryqëzua, Perëndia e pranoi vdekjen e Tij në vendin tuaj. Në këtë mënyrë, Zoti bëri të mundur që ju të adoptoheni në familjen e Perëndisë. Gjoni thotë: “Ai, që ka Birin, ka jetën; ai, që nuk ka Birin e Perëndisë.” (1 Gjonit 5:12)

    E rilindur!

    Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e vet në botë që ta gjykojë botën, por që bota të shpëtohet me anë të tij.” (Gjoni 3:17)

    Carol Tullar ishte duke punuar vetëm të premten në mëngjes në restorantin e Bobby  McGee, një vend shumë i njohur, një vend plot gjallëri. Carol dëgjoi zilen e derës dhe shkoi të shihte se kush ishte. Kur njohu një nga rojet e zakonshëm, ajo e hapi derën. Carol flet për këtë, duke thënë: “Unë e hapa derën dhe fillova të ecja për në zyrën time, duke parë me cep të syrit vura re se ai po më ndiqte. Papritur, ai më tha të hapja kasafortën. Më kaploi frika dhe për herë të parë pas shumë vitesh, fillova të lutesha me dëshpërim.”- tha Carol.

    Papritur Carol pati një frikë brejtëse në stomak: “Do të më sulmojë,” mendoi ajo. Kishte të drejtë, por makthi sapo kishte filluar. Pasi e dhunoi, roja i drejtoi armën në kokë dhe e tërhoqi këmbëzën dy herë. Ajo thotë: “U përballa menjëherë me vdekjen dhe… E dija që nuk isha gati.” Ende e ndërgjegjshme ajo u zvarrit deri tek një telefon për të kërkuar ndihmë, pastaj për tmerrin e saj sulmuesi u kthye dhe e qëlloi atë në kokë me tre plumba të tjerë. Në atë pikë, Carol thotë: “Unë ende mbaja shpresa se do të mbijetoja.”

    Fakti që Carol mbijetoi ishte e pabesueshme. Doktorët hoqën katër nga pesë plumbat që kishin zënë vend në trurin e saj, tre nga një anë dhe një nga ana tjetër. Doktorët e quajnë shërimin e saj “një mrekulli mjekësore,” por ajo e di se kush është përgjegjës për mrekullinë e vërtetë. Kur u shërua, Carol hyri në një shkollë Biblike duke u përgatitur të jetonte pjesën tjetër të jetës së saj shumë më ndryshe nga sa do të kishte jetuar nëse nuk do të ishte përballur me vdekjen.

    Askush nuk mendon për jetën pas vdekjes për aq kohë sa gjërat shkojnë mirë në këtë jetë, por Carol e mësoi në një moment se koha për të qenë gati për të vdekur është para se të përballesh me këtë mundësi, jo në momentin kur përballesh me vdekjen. Dan Plies, një kapelan spitali, thotë se çdo person duhet të përballet njëherë me të gjitha gjërat e tjera para se të përballet me spitalin. Por a është kjo e mundur?

    A është e mundur që ju të mund të dinit se çfarë do të ndodhte në këtë rast me portierin, i cili u çmend, tërhoqi këmbëzën dhe ju e gjetët veten duke trokitur në derën e parajsës së Perëndisë? Shumë njerëz mendojnë se nëse bëjnë më të mirën, nëse paguajnë të gjitha faturat, janë të sjellshëm me të vjetrit dhe nuk i shkelmojnë qentë… nëse japin pak këtu pak atje, atëherë kur të trokasin në portën e parajsës, ajo do t’i njohë menjëherë dhe do të t’i thotë: “Mirëserdhe!”

    As mos e mendoni! Jezusi ka thënë “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se nëse një nuk lind përsëri, ai nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.” (Gjoni 3:3)  Këto fjalë i janë drejtuar një njeriu të mirë. Ai i kishte të gjitha kualifikimet për të qenë një baba i mirë, por Jezusi i tha se nuk do ta shihte mbretërinë e Perëndisë nëse nuk rilindte.

    Jezusi tha se për të pasur jetën e përjetshme duhet të lindësh dy herë; një lindje natyrale dhe një lindje të mbinatyrshme. Ju mund të mendoni se është e frikshme. Në të vërtetë nuk është. Rilindja shpirtërore ndodh kur ti e fton Jezus Krishtin në jetën tënde si një person të gjallë. Bibla thotë: “Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetën e përjetshme.” (Gjoni 3:16) A mund ta dijë dikush se ka lindur sërish? Si? Dhe çfarë mund të bëjmë për t’u siguruar? Përgjigjet për këto pyetje do t’i gjeni në programin e radhës.

     Page 1 of 3  1  2  3 »