Lajmi Fundit
    prev next

    Autoriteti i Fjalës, 4

    Sepse është jeta e çdo mishi; gjaku i tij mban jetën e tij. Prandaj u kam thënë bijve të Izraelit: «Nuk do të hani gjakun e asnjë mishi, sepse jeta e çdo mishi është gjaku i tij; kushdo që do ta hajë, do të shfaroset». (Levitiku 17:14)

    Në vitin 1861, Akademia e Shkencave në Francë printoi një broshurë që thoshte se ekzistonin 51 fakte të padiskutueshme për kontradikta të drejtpërdrejta të Biblës. Sot, asnjë shkencëtar me emër nuk do t’i besonte asnjërës prej tyre. Pse? Ka ndryshuar Bibla! Jo, por shkenca po, dhe veçanërisht ajo që konsiderohet fakt shkencor. Një fakt është një e vërtetë e pakundërshtueshme e cila mund të vërtetohet kudo, në çdo rrethanë të dhënë. Ndërsa, një teori është një shpjegim i besueshëm i një fenomeni, por nuk mund të vërtetohet; përndryshe do të ishte një fakt, jo një teori.

    Bibla nuk është një libër për shkencën; është një libër për jetën dhe për të jetuarin; megjithatë, Bibla është  e saktë në pohimet shkencore që bën, gjë e cila i jep asaj autoritet sot. Ky është një fakt i mrekullueshëm kur kupton se Moisiu shkroi pesë librat e parë të Biblës, jo 1000 vite më parë, apo 2000 vite më parë, por pothuajse 3400 vite më parë. Pothuajse të gjithë shkrimtarët të cilët bënë komente rreth tokës dhe universit, bënë disa pohime që binin në kundërshtim me gjërat që besoheshin në atë kohë, gjë e cila i jep Biblës autoritet.

    Merrni për shembull, atë që tha Moisiu rreth krijimit. Në Testamentin e Ri, thuhet që Moisiu u arsimua në gjithë urtësinë e egjiptasve (Veprat 7:22), dhe nga historia laike ne dimë se egjiptianët e shekullit të 12 deri në 14 para Krishtit besonin se toka kishte dalë nga një vezë. Megjithatë, Moisiu, nuk e çoi para teorinë e vezëve. Ai tha: “Në fillim, Perëndia krijoi tokën dhe qiejt!” Sërish, Moisiu pretendonte se jeta e çdo mishi është nga gjaku (Levitiku 17:14). Edhe Hipokrati, babai i mjekësisë Greke, nuk ra dakord me moisiun. Shkencës iu deshën 3000 vite për ta kuptuar këtë. Në vitin 1628, Z. Uilliam Harvi zbuloi procesin e qarkullimit të gjakut, dhe bashkëkohësit e tij e tallnin për këtë, por në fund ai e vërtetoi këtë. Si e dinte Moisiu se jeta e çdo mishi është nga gjaku nëse nuk do t’ia kishte thënë Perëndia?

    Isaia jetoi rreth shtatë shekuj para Krishtit gjatë një kohe kur astronomët Persianë ishin të bindur se toka ishte e sheshtë, por jo Isaia. Ai e mendonte tokën si një rreth dhe e shkroi këtë në librin që mban emrin e tij (Isaia 40:22). Në një deklaratë me shkrim, Kolombi tha se e mësoi se toka ishte e rrumbullakët duke lexuar shkrimet e Isaias.

    Dishepulli Pjetër tha se qiejt do të shkojnë me krismë, por elementet do të shpërbëhen nga të nxehtit (shikoni 2 Pjetri 3:10), dhe për shekuj me radhë, njerëzimi u tall me ëndrrën me sy hapur të Pjetrit. Por jo më. Shkencëtari Italian Enrico Fermi dhe kolegët e tij në Universitetin e Çikagos ndanë atomin, dhe që atëherë, askush nuk e vë në dyshim se qiejt mund të shkojnë me krismë. Thelbi është ky: Deklaratat me natyrë shkencorë që Bibla bën qëndrojnë shekull pas shekulli. Një mesazh i fuqishëm për sa i takon integritetit të Fjalës së Perëndisë.

    Fjala e Perëndisë rritej dhe përhapej

    Veprat e Apostujve, kapitulli 12, vargu 24:Ndërkaq fjala e Perëndisë rritej dhe përhapej.” Kjo është një deklaratë e mrekullueshme, në fund të këtij kapitulli. Në fillim të këtij kapitulli, kemi Jakobin dhe Pjetrin, të dy të burgosur për shpalljen e Ungjillit. Jakobit i pritet koka dhe më pas, Pjetri është gjatë gjithë kapitullit, faktikisht, i liruar nga burgu, në një

    ënyrë të mrekullueshme… në përgjigje të lutjeve të kishës. Është e mahnitshme! Pastaj, në fund të gjithë kësaj, shohim se Herodi vdes. Herodi, i cili adhurohej si perëndi, u godit nga Perëndia. Deklarata e fundit që shohim në këtë kapitull, është një tranzicion për në kapitullin 13 dhe thotë: “Ndërkaq fjala e Perëndisë rritej dhe përhapej,” Kuptojeni këtë…

    Këtu kemi njerëzit e Perëndisë që po përballen me shumë kërcënime dhe po persekutohen, po burgosen, madje edhe po vdesin, për shpalljen e Ungjillit. Në fund, komenti për gjithë këtë pamje, është: “fjala e Perëndisë rritej dhe përhapej,” dhe kjo është në të vërtetë historia e Librit të Veprave të Apostujve dhe është historia e kishës së cdo kohe dhe cdo brezi. E vërteta është që njerëzit vijnë e shkojnë. Shërbëtorët e Krishtit, ndjekësit e Krishtit, njerëzit që janë duke predikuar Ungjillin, vijnë e shkojnë, por në fund, një gjë mbetet: Fjala e Perëndisë, nga brezi në brez, nga brezi në brez.

    Atëherë, kjo është përgjegjësia jonë. Kjo është pjesa që na është dhënë të bëjmë në brezin tonë, për t’u siguruar në përcjelljen e Fjalës me besnikëri, tek ata që vijnë pas nesh, që si pasojë e jetës sonë, madje edhe e vdekjes sonë, Fjala e Perëndisë të rritet e të përhapet. Unë do t’ju inkurajoja sot që të mbaheni fort tek Fjala e Perëndisë. Ajo është e qëndrueshme. Njerëzit vijnë e njerëzit shkojnë. Gjërat vijnë e gjërat shkojnë. Fjala e Perëndisë mbetet. Fjala e Perëndisë mbetet përgjithmonë.

    Jo vetëm të mbaheni tek Fjala dhe të qëndroni në Të, por edhe shpalleni atë. Kjo është ajo që do të ketë rëndësi përjetësisht: a e dëgjojnë njerëzit dhe a e besojnë Fjalën e Perëndisë, apo jo. Përjetësia e tyre varet nëse e dëgjojnë dhe e besojnë Fjalën e Perëndisë, apo jo. Kështu, le të rritet dhe të përhapet Fjala e Perëndisë, përmes jetës së tyre. Le të lutemi sipas kësaj:

    Oh Perëndi, ne lutemi që frytet e jetës sonë, rezulatet e jetës sonë, të jenë për rritjen dhe përhapjen e Fjalës tënde. Ne lutemi sot, Perëndi, për mundësi për të ndarë Fjalën Tënde me njerëzit e tjerë dhe për të inkurajuar ndjekësit e Krishtit me Fjalën Tënde. Na ndihmo ta flasim në bisedat tona. Na ndihmo të flasim atë që ka rëndësi për përjetësinë, atë që do të zgjasë përjetësisht. Na ndihmo të flasim Fjalën Tënde.

    Na cliro nga bisedat sipërfaqësore që janë larg Të vërtetës dhe larg fuqisë që gjendet në Fjalën Tënde. Le të përhapet Fjala Jote përmes nesh sot, në bisedat tona me ndjekësit e Krishtit dhe me kishën. Perëndi, le të rritet dhe të përhapet Fjala Jote përmes nesh, në jetën e atyre njerëzve që nuk e njohin e Fjalën Tënde dhe që nuk e besojnë Fjalën Tënde. Ne lutemi që Ti të hapësh për ne sot mundësi, që të ndajmë Ungjillin me njerëz të tjerë dhe që Ti të hapësh zemrat e tyre, për të besuar Ungjillin.

    Perëndi, ne lutemi për këtë sot. Na jep ndjeshmëri ndaj Frymës tënde. Na ndihmo të jemi të guximshëm në ndarjen e Ungjillit. Ne lutemi që Ti t’i tërheqësh njerëzit drejt Teje, përmes shpalljes së Fjalës Tënde. Perëndi, le të jetë kjo përmbledhja e fudnit e jetës sonë, ashtu sikurse ishte për Pjetrin dhe Jakobin. Kur gjithcka të jetë thënë dhe bërë dhe ne të mos marrim më frymë, le të thuhet se Fjala e Perëndisë u rrit dhe u përhap përmes nesh. ne të lavdërojmë Ty, Perëndi, për qëndrueshmërinë e Fjalës Tënde. Ne besojmë në Të, prehemi në Të dhe lutemi që Ti të na ndihmosh ta shpallim Atë sot. në emër të Jezusit, Amen.

    Autoriteti i Fjalës, 3

    Sepse fjala e Perëndisë është e gjallë dhe vepruese, më e mprehtë se çdo shpatë me dy tehe dhe depërton deri në ndarjen e shpirtit dhe të frymës, të nyjave dhe të palcave, dhe është në gjendje të gjykojë mendimet dhe dëshirat e zemrës. (Hebrenjve 4:12)

    Francois Marie Voltaire, një gnostik francez, tha se krishtërimi nuk do ta ndihmonte atë të jetonte 100 vite, por 100 vite pas vdekjes së tij, Shoqëria Biblike e Gjenevës bleu shtëpinë e tij të vjetër dhe nën shtëpinë botuese të tij Voltaire, shtypi një botim të plotë të Biblës. 100 vite pas vdekjes së tij, botimi i parë i punëve të tij u shit për një shumë të barabartë me 11 cent të Shteteve të Bashkuara në një treg mallrash të vjetra ndërsa Cari i Rusisë pagoi $500,000 dollarë për Kodikun Sinaitik, një dorëshkrim grek i Biblës.

    Voltaire nuk ishte as i pari as i fundit që sulmoi Biblën, duke u përpjekur për t’i dhënë një goditje që do ta hiqte qafe një herë e përgjithmonë. Dhe profeti Jeremia, na tregon sesi mbretit Jehoakim, nuk i pëlqeu ajo që dëgjoi, që Jeremia kishte shkruar, dhe mori thikën, preu pergamenën, dhe e hodhi në zjarr. Jeremia thjesht e rishkroi librin.

    Shumë herë mbretërit dhe sunduesit kanë urdhëruar që Bibla të shkatërrohet. Diokletiani, perandori Romak, miratoi një ligj në vitin 303 pas Krishtit, duke urdhëruar që të gjitha Biblat të mblidheshin dhe të shkatërroheshin. Një vit pas kësaj, Diokletiani u pasua nga Konstandini, i cili e shpalli krishtërimin si fenë zyrtare, dhe tempujt paganë u kthyen në kisha.

    Libri i parë që u printua nga Johan Gutenberg dhe libri i parë u çua në Hënë nga astronauti Ed Mitchell ishte Bibla. Asnjë libër tjetër në histori nuk ka qenë kaq i kërkuar apo t’i ketë rezistuar kaq shumë testit të kohës.

    Pse? Ka vetëm një arsye: Ky nuk është një libër i zakonshëm. Si një libër i dhënë nga Perëndia, ka një autoritet të qartë e të fortë. Asnjë libër tjetër nuk na flet kaq qartë për natyrën tonë mëkatare, por e largon dëshpërimin duke na treguar sesi shpëtimi dhe falja, janë të mundura nëpërmjet Jezus Krishtit. Fakti që Bibla nuk është mundur të shkatërrohet, dëshmon autoritetin e saj; dhe, të mohosh atë është si të mohosh ngrohtësinë e diellit.

    Por argumenti për autoritetin e Fjalës së Perëndisë nuk mbaron vetëm me pjesën që ajo ka jetuar më gjatë sesa kritikët e saj. Ka edhe pesë dëshmi të fuqishme të këtij autoriteti: 1) Plotësimi i profecive të Biblës, dokumentuar dhe verifikuar nga historia laike, si krijimi i shtetit modern të Izraelit; 2) Zbulimet e arkeologëve, të cilat kanë mbështetur faktet Biblike, si ekzistenca e Hitejve, emri i personazheve Biblikë si Nebukadnetsar, Belshazar, Abraham, dhe David; 3) Shkenca gjithashtu verifikon pohimet që ka bërë Bibla 4) Bollëku i provave të dorëshkrimeve që mbështetin integritetin e vetë tekstit; dhe 5) Jetët e ndryshuara që mbështesin deklaratën se ajo vepron me të vërtetë. Po, çështja e autoritetit është e rëndësishme, shumë e rëndësishme.

    Për të gjithë njerëzit e botës

    Veprat e Apostujve, kapitulli 10, vargjet 34 dhe 35, thotë: “Atëherë Pjetri hapi gojën dhe tha: “Në të vërtetë unë po e marr vesh se Perëndia nuk tregohet i anshëm; por, në çfarëdo kombi, ai që ka frikë prej tij dhe që vepron drejtësisht, është i pranuar nga ai.” Ky ishte një moment vendimtar në Testamentin e ri, sepse paganët po prekeshin nga Ungjilli dhe Perëndia po i hapte sytë Pjetrit, si edhe zemrën e tij, për të kuptuar se Jezusi nuk vdiq vetëm për judenjtë, se Ai vdiq për kombet dhe për të gjithë njerëzit në mbarë botën.  Dhe se Ai po kërkon adhurues për lavdinë e Tij, nga të gjithë njerëzit e Tokës.

    Që këtu e në vazhdim, në këndvështrimin e Pjetrit, dhe në të vërtetë, kisha filloi të luftonte në një mënyrë krejt të re, për ta bërë Mësian Jude të njohur në të gjithë kombet dhe për të sjellë në kishë paganët, njerëzit nga të ghjithë kombet. Dhe kështu, ky ishte një moment vendimtar, që vazhdon edhe sot. Ka shumë e shumë njerëz nga kombe të ndryshme dhe mos mendoni thjesht kombe që janë subjekte gjeo-politike, vende-kombe, por mendoni për grupe etnike njerëzish në botë. Kështu, duke u lutur sot, përpiquni të luteni cdo ditë, për një grup njerëzish në botë, që nuk janë prekur nga Ungjilli. Lutuni sot për kurdët në Turqi. Kështu, rreth 8 milionë e gjysmë jetojnë në Turqi dhe gati 15 milionë në mbarë botën. Kurdët veriorë në Turqi, jetojnë në një zonë shkëmbore dhe kanë shumë pavarësi. Shumë prej tyre kanë fare pak, ose aspak njohuri për Ungjillin. Ka pak bedsimtarë sot në Turqi. Duke përmendur përsëri Veprat e Apostujve 10, Perëndia dëshiron adhurues mes popullit kurd në Turqi.

    Dhe Perëndia e shpërndau  popullin kurd në vende të ndryshme në botë. Mendoj për Nashvillin, Tenesin dhe numrin e kurdëve që jetojnë aty. Perëndia i ka sjellë në vende ku predikohet dhe shpallet Ungjilli. Perëndia po io sjell kombet tek ne, ashtu sic po bënte me Pjetrin dhe Kornelin, tek Veprat e Apostujve 10. Kështu, le të përfitojmë nga mundësitë që kemi, për të ndarë Ungjillin me njerëz nga kombe të tjerë dhe le të lutemi me qëllim dhe specifikisht, për përhapjen e Ungjillit në kombe të tjerë.

    Kështu, unë dua të lutemi për kurdët në Turqi, pikërisht tani, me besim. Ndërsa lutemi, thjesht besojmë, Perëndi, Veprat e Apostujve 10:34 dhe 35 që thotë se Ti nuk je i anshëm dhe se cdo komb, kushdo që ka druajtjen e Perëndisë dhe bën të drejtën, është i pranuar nga Ty. Le të lutemi. Oh, Perëndi, ne besojmë se Ti i do kurdët në Turqi. Ti i do ata. Ti dëshiron që ata të njohin hirin Tënd. Ti dëshiron që ata të të adhurojnë Ty, në gjithë lavdinë Tënde. Kështu ne lutemi që Ti do t’ua bësh atyre të njohur lavdinë Tënde.

    Ne lutemi për takime hyjnore mes njerëzve, ashtu sic dërgove Pjetrin për të ndarë Ungjillin me Centurionin pagan, lutemi që Ti ta bësh këtë edhe me jetën e kurdëve sot. Oh, Perëndi, sill ndjekës të Krishtit në takimet me kurdët në Nashvill dhe Tenesi, dhe kudo tjetër dhe lutemi që Ti t’u hapësh sytë para hirit dhe lavdisë Tënde dhe t’i tërheqësh drejt Teje sot. Lutemi që Ti të tërheqësh gjithmonë e më shumë kombe drejt Tejhe dhe që Ti të na përdorësh ne, njerëzit e Tu, që të jemi pjesë në përhapjen e Ungjillit mes shumë e shumë njerëzve në botë. Në emër të Jezusit ne lutemi, Amen.

    Çfarë është e drejtë dhe e gabuar

    “Në atë kohë nuk kishte mbret në Izrael; secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij.” (Gjyqtarët 17:6)

    Një vajzë e re shkruan në kolonën e një artikulli në një gazetë duke kërkuar një këshillë. Ajo thotë: “Unë jam një vajzë 19 vjeçare që jam gjithnjë e më shumë konfuze rreth fjalës ‘moralitet.’ “Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë?”

    Vajza e re vazhdoi duke treguar se prindërit e saj ishin të divorcuar dhe se nëna e saj flinte me dike që nuk ishte burri i saj, por pavarësisht kësaj, nëna e saj nuk donte që ajo të bënte të njëjtat gjëra me të dashurin e saj. Vajza e nënshkroi letrën e saj, NË MËDYSHJE.

    Ka shumë të rinj të menduar sot që janë po aq në mëdyshje sa kjo vajzë e cila pyeti: ” Kush vendos se çfarë është moralisht e drejtë? Prindërit e mi? Shoqëria? Ligji? Apo duhet ta vendos unë vetë??” Nëse djali apo vajza juaj do t’ju bënte të njëjtën pyetje, si do t’i përgjigjeshit ju?

    Udhëzimet e para fëmijët i marrin nga prindërit, të cilët thonë: “Bëj këtë ose atë.” Por më shpesh, thonë: “Mos e bëj këtë, ose mos e bëj atë.” Prindërit përfaqësojnë standardin e moralitetit, ose, në një farë mënyre, imazhin e Perëndisë në fëmijëri. Por ndërsa fëmijët rriten ata shohin mospërputhjet midis sjelljes dhe rregullave të caktuar nga prindërit e tyre. Me fjalë të tjera, prindërit shpesh ndryshe thonë dhe ndryshe bëjnë.

    Në të njëjtën mënyrë, ligjet formulojnë standardet e moralit të cilat zakonisht janë një reflektim i asaj që shoqëria mendon se është e drejtë, megjithëse kjo ka ndryshuar shpejt. Shoqëria, si mendimi i shumicës së popullsisë, vendos standardet e pranueshme të moralit; dhe zakonisht ligjet i reflektojnë këto. Megjithatë, ne e kuptojmë se këto standarde shpesh ndryshojnë nga një pjesë e madhe e popullsisë që vendos se çfarë ligjesh do t’i respektojnë dhe çfarë jo.

    A do të thotë kjo se çdo njeri e vendos vetë standardin e tij të moralit dhe bën atë që ai mendon se është e drejtë? Nëse përgjigja juaj është pozitive, ju besoni në një relativizëm moral që do të thotë se diçka mund të jetë e drejtë për ju por jo për të afërmin tuaj. Ka një problem në standardin e luhatshëm të moralit. Nëse Zoti ka folur, dhe në qoftë se na ka dhënë drejtim në lidhje me të drejtën dhe të gabuarën, atëherë mendimi i shoqërisë, apo edhe ajo që ju mendoni se është e drejtë apo e gabuar, mund të jetë në shkelje të standardit të Perëndisë për jetën tonë. Pothuajse 4 mijë vite më parë, ka pasur një periudhë kohe përshkruar nga libri i Gjyqtarëve në Bibël, kur nuk kishte ligj, dhe të gjithë bënin atë që ishte e drejtë në sytë e tyre. Kjo rezultoi në një rënie shpirtërore dhe morale. Nëse historia përsëritet, do të thotë se jemi drejt asaj rruge edhe sot. Arnold Toynbee, historian i shquar Britanik, ka theksuar se nga 21 qytetërime të mëdha, 19 prej tyre ranë si rezultat i prishjes shpirtërore dhe morale.

    Vajzës së re që është në mëdyshje, do të doja t’i thosha: “Po, ka një standard të së drejtës dhe të gabuarës që nuk vendoset nga prindërit, shoqëria, apo edhe ligji, por nga vetë Zoti në faqet e Fjalës së Tij, në Bibël. Perëndia nuk na e jep standardin e Tij për të na trishtuar ose për të mos na lejuar të argëtohemi, por për të na treguar si mund të jemi njerëzit më të lumtur në jetë duke jetuar të lirë nga faji dhe shqetësimi. Është ende rruga e vetme e vërtetë drejt lumturisë dhe plotësisë.

    Kishëmbjellës anonimë

    Veprat e apostujve, kapitulli 11, vargjet 19 deri në 21. “Ndërkaq ata që ishin shpërndarë për shkak të përndjekjes që nisi me Stefanin, arritën deri në Feniki, në Qipro dhe në Antioki, duke mos ia shpallur fjalën asnjë tjetri, përveç Judenjve. Por disa prej tyre me origjinë nga Qipro dhe nga Kirenea, kur arritën në Antioki, filluan t’u flasin Grekëve, duke shpallur Zotin Jezus. Dhe dora e Zotit ishte me ta; dhe një numër i madh besoi dhe u kthye te Zoti.”

    Këto vargje përshkruajnë mbjelljen e kishën në Antioki, një nga kishat më influencuese në historinë e Krishtërimit, jo thjesht vetëm të shekullit të parë. Kisha e Antiokisë, disa kapituj në pas, do të jetë kisha që dërgon Palin dhe Barnabën, në udhëtimin e tyre të parë si misionarë dhe con në mbjelljen e kishave në gjithë Perandorinë Romake. Udhëtimi i parë, i dytë dhe i tretë i misionarëve, filluan nga kisha e Antiokisë, dhe ajo që është interesante në këto vargje që flasin për mbjelljen e kësaj kishe, është se ne nuk dimë ndonjë nga emrat e njerëzve që e mbollën këtë kishë.

    Kështu, thjesht thotë: “Por disa prej tyre,”vargun 20, me origjinë nga Qipro dhe nga Kirenea, kur arritën në Antioki, filluan t’u flasin Grekëve, duke shpallur Zotin Jezus. Dhe dora e Zotit ishte me ta; dhe një numër i madh besoi dhe u kthye te Zoti.”Është interesant mendimi se kjo kishë strategjike në historinë e Krishtërimit, u mboll nga disa njerëz, të cilëve nuk u dimë as emrat. Thjesht quhen ‘ata’ në Bibël dhe ata patën një ndikim të madh në përhapjen e Ungjillit, në botën që njihej në atë kohë dhe deri sot, në ditët tona. Dhe kështu, unë lexoj këto vargje dhe thjesht mendoj: “Është pikërisht kjo. Kjo është mënyra se si Perëndia ka përcaktuar për përhapjen e Ungjillit, në mbarë botën. Perëndia ka paracaktuar që Ungjilli të përhapet nga njerëz të zakonshëm,” dhe shpresoj që kjo të inkurajojë secilin prej nesh. Ne kemi tendencën të mendojmë: “Ah, nuk mund të përdorem nga Perëndia, sepse jam njeri kështu e njeri ashtu. Nuk e kam këtë dhunti, apo atë dhunti.”  Por që nga fillimi i Biblës, kur vjen puna tek zgjerimi i kishës, kjo është historia e përhapjes së Ungjillit, që nga fillimi. Dhe kjo ndodhi përmes disa njerëzve që, në Bibël, quhen ‘ata’ dhe ju jeni ‘ata’. Unë jam ‘ata’. Ne jemi të gjithë njerëz të zakonshëm, por Perëndia ka zgjedhur të përdorë njerëz të zakonshëm, për të përhapur lajmin më të mrekullueshëm, në mbarë botën. kështu, unë dua t’ju inkurajoj që të mos e nënvlerësoni atë që Perëndia ka paracaktuar për jetën tuaj, në lidhje me përhapjen e Ungjillit dhe të përparimit të Mbretërisë së Tij. Mos e nënvlerësoni rolin që Perëndia ju ka dhënë të luani, në mënyra që do të ndikojnë jo vetëm njerëzit në jetën tuaj sot, por edhe tek njerëz të tjerë përtej jetës suaj, kur ju ecni në bindje ndaj Tij. Kështu, unë dua të lutemi për këtë sot:

    Oh, Perëndi, Unë lutem për jetën time. Unë lutem që cdo person që po e dëgjon këtë mesazh tani, të inkurajohet në zemër kur mendon, jo për dhuntitë që ka, apo aftësitë, apo se cfarë sjell në tryezë, por kur mendon për faktin se Kush je Ti, dhe se cfarë ke bërë në jetën e tij dhe për fuqinë Tënde të jashtëzakonshme, për të përdorur njerëz të zakonshëm, për përhapjen e  lavdisë Tënde në mbarë botën. Na ndihmo të lutemi përsëri. Ndihmoje secilin prej nesh të bëjë atë pjesë që Ti dëshiron të bëjë, në përhapjen e Ungjillit sot, në mbjelljen e kishave, në dërgimin e misionarëve. Zot, ne duam të jemi besnik në atë rol që Ti na ke dhënë, ashtu si ata burra dhe gra tek veprat e Apostujve 11 dhe ne lutemi që Ti ta përdorësh jetën tonë të zakonshme, në mënyra të jashtëzakonshme, përtej asaj që ne kërkojmë apo imagjinojmë, për hir të lavdisë Tënde, për përhapjen e Ungjillit Tënd. Ne lutemi në emër të Jezusit, Amen.

    Një foshnje – dhurata e jetës

    Ja, bijtë janë një trashëgimi që vjen nga Zoti; fryti i barkut është një shpërblim. (Psalm 127:3)

    Hunter dhe Darcy linden në javën e 22-të, njëri peshonte 500 gram dhe tjetri 560 gram. Tani ata janë 10 vjeç. Në kohën e lindjes së tyre të parakohshme njerëzit i shkruan prindërve komente me urrejtje kur ata postuan sfidën mjekësore të foshnjave të tyre, duke përfshirë edhe ofendime se ata duhet të ishin adoptuar. Binjakët i kanë dhënë shpresë shumë foshnjave të lindura para kohe dhe prindërve të tyre.

    Më shumë se 50 vite më parë një foshnje që lindte para javës së 30-të nuk kishte shanse për të mbijetuar. 25 vite më parë ky faktor ra në 25 javë, dhe sot, falë trajtimeve mjekësore të përmirësuara, një foshnje që lind qoftë edhe në javën e 21-të ka shanse që jo vetëm të mbijetojë por edhe të rritet.

    Mahnitëse? Absolutisht, sidomos kur deri në shekullin e dytë një fëmijë madje as nuk konsiderohej i gjallë deri në gjysmën e dytë të shtatzënisë. Foshnja konsiderohej i gjallë kur nëna ndjente shkelmimet në barkun e saj –zakonisht në fund të muajit të katërt ose në muajin e pestë.

    Për shembull, në kishën katolike të shekullit të 19-të, një abort që bëhej në gjysmën e parë të shtatzënisë nuk quhej mëkat, por një që bëhej gjysmën e dytë të shtatzënisë ishte një mëkat që duhej të rrëfehej dhe ishte e nevojshme pendesa.

    Nën ligjin Britanik, aborti në gjysmën e parë të shtatzënisë ishte një krim i vogël, një keq bërje, por në gjysmën e dytë ishte një krim dhe një krim serioz. Por është për t’u habitur sesi besimet e vjetra vazhdojnë të jetojnë edhe sot, duke u mbështetur nga terminologjia e cila I referohet një foshnjeje të palindur si një fetus, jo si një bebe apo një qenie njerëzore.

    Cilat janë faktet? Si koncept 23 kromozome nga mashkulli dhe femra bashkohen për të formuar një qelizë të vetme. Në atë qelizë, që fillon të ndahet shpejt, është një kod gjenetik me gjininë e foshnjës së vogël, ngjyrën e syve, masën e këmbës, kapacitetin e trurit. Rreth ditës së gjashtë, foshnja e vogël që zhvillohet, qëndron në trupin e nënës si në një lloj inkubatori që quhet ndryshe mitër. Rreth 18 ditë pas ngjizjes, para se nëna të dyshojë se po pret një fëmijë, një zemër e vogël fillon të rrahë, diçka që do të vazhdojë gjatë gjithë jetës së fëmijës, pavarësisht se ai jeton 5 apo 100 vite.

    Pas gjashtë javësh është formuar truri. Formohen gishtat, dhe foshnja fillon të bëjë lëvizjet e para. Në javën e tetë, foshnja e vogël lëviz lirshëm. Në javën e 11-të është krijuar çdo system organi. Bebja rritet dhe ka një strukturë skeletore, nerva, dhe gjaku qarkullon në trupin e vogël.

    Në javën e 14-të zemra  pompon disa litra gjak nëpër trupin e vogël çdo ditë, dhe në këtë kohë foshnja e vogël njeh kënaqësinë dhe dhimbjen. Në javën e 20-të—koha kur më pare foshnja konsiderohej njeri, një shekull më parë—foshnja njeh zërin e nënës. Ai i përgjigjet emocioneve të nënës së tij, qofshin këto negative apo pozitive.

    Në javën e 20-të, ose kur është rreth 4 ose 5 muajsh, foshnja e vogël mund të mbijetojë jashtë trupit të nënës. Dhurata e jetës është një dhuratë prej Perëndisë, thotë Psalmi 127. Kjo është ende e vërtetë sot. Një foshnje është mënyra e Perëndisë për të thënë: “Jeta duhet të vazhdojë!” Është mrekullia më e madhe njerëzore në të gjithë botën sepse vetëm Zoti mund të japë jetë—fizikisht edhe shpirtërisht.

    Duke ecur në druajtje dhe ngushëllim

    Veprat e Apostujve 9:31: “Kështu në mbarë Judenë, në Galile dhe në Samari kishat kishin paqe dhe ndërtoheshin. Dhe duke ecur në druajtjen e Zotit dhe në ngushëllimin e Frymës së Shenjtë, shumoheshin.” C’pamje e mrekullueshme e kishës! Ajo po ndërtohet, ajo po rritet, apo po shumohet, por dëgjoni këtë përshkrim: “duke ecur në druajtjen e Zotit dhe në ngushëllimin e Frymës së Shenjtë.” Kjo është ajo kishë, pjesë e së cilës unë dëshiroj të jem. Unë dua të luaj një rol në drejtimin e një kishe që ndjek këtë rrugë.

    Të ecësh në druajtjen e Zotit. Kjo është mënyra se si Zoti i ka krijuar të ecin njerëzit e Tij, kishën e Tij: në druajtjen e Tij. Cfarë do të thotë të druhesh nga Zoti? Ne e dimë se nuk do të thotë të kesh frikë prej Tij, nga ndëshkimi i Tij për mëkatin tonë, kur mëkati ynë është paguar nga Krishti, në kryq; nuk duhet të kemi frikë nga zemërimi i Tij, në këtë kuptim. Në të njëjtën kohë, duhet të kemi frikë të kthehemi tek mëkati ynë, gjë që nuk e nderon Perëndinë dhe e shuan atë që Jezusi bëri për ne në kryq.

    Ka një frikë reale; Kur lexoj Biblën, shoh Isaian duke u dridhur para Zotit, shoh Ezran që bie përmbys para Perëndisë, me frikë; shoh përshkrime nga më të ndryshmet; madje dhe dishepujt, kur kuptuan se kush ishte Jezusi, ata patën frikë. Me rritjen e njohurisë mbi Perëndinë dhe ndërgjegjësimin për atë që Ai është, vjen edhe një rritje e druajtjes dhe qëndrimi në mahnitje para Tij, që është frikë në kuptimin e vërtetë, sepse shenjtëria e Tij, madhështia e Tij, mëshira e Tij dhe pushteti i Tij, ngjall druatjen dhe frikën në ne.

    Ne jemi paracaktuar të ecim në druajtjen e Tij, por kjo dyfishohet me ecjen në druatjen e Zotit dhe në ngushëllimin e Frymës së shenjtë. Pra Perëndia na ngushëllon në druatjen tonë, përmes pranisë së Frymës së Tij brenda nesh; Ngushëlluesi Jezus na premtoi se do të na ngushëllonte. Po. Ai na dënon për mëkatin, por pastaj na ngushëllon, sa herë që ecim përmes sfidash dhe mundimesh në këtë botë, gjë që duket qartë se po ndodhte me kishën në atë kohë.

    Oh, qofshin të dyja trë vërteta; le të kemi në kishën e sotme atë druajtje të shëndetshme dhe nderuese ndaj Perëndisë dhe le të dyfishohet kjo druatje, me ngushëllimin që vjen nga Fryma e Tij e shenjtë në jetën tonë.

    Le të lutemi: Oh Perëndi, na ndihmo të druhemi prej Teje, ashtu sic jemi thirrur të druhemi, në Fjalën Tënde;  të kemi një njohuri të madhe për madhështinë Tënde, Zot. Na ndihmo të mos jemi të rëndomtë, na ndihmo të mos jemi të shkujdesur para Teje, dhe lavdisë Tënde, dhe pushtetit Tënd, dhe drejtësisë Tënde, dhe shenjtërisë Tënde. Perëndi, na ndihmo të kemi një frikë të shëndetshme prej Teje dhe të ecim në të dhe në të njëtën kohë, të ecim në ngushëllimin që vjen nga Fryma Jote. Le të jenë këto realitet në kishën Tënde, më shumë e më shumë, cdo ditë. Na fal që jemi të shkujdesur para Teje, në një mënyrë që nuk karakterizohet nga kjo lloj frike dhe druajtje; na ndihmo të kemi këtë lloj druatje në kishën Tënde sot dhe në të njëjtën kohë, na ndihmo të përjetojmë ngushëllimin, dhe gëzimin, dhe paqen që vjen nga Fryma Jote brenda nesh. Në të njëjtën kohë, le të jenë pra druajtja dhe ngushëllimi nga Fryma jote, të vërteta në kishën Tënde sot. Në emër të Jezusit, Amen.

    Shpëtim nëpërmjet shumë ose pak njerëzve

    Jonathani i tha shqytarit të ri: “Eja, shkojmë drejt pozicioneve të këtyre të parrethprerëve; ndofta Zoti ka për të vepruar në favorin tonë, sepse asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”( 1 Samuelit 14:6)

    Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Këto janë fjalët e një djali të ri i cili ishte gati për të luftuar me një armik vdekjeprurës. Emri i tij ishte Jonathan, dhe ai ishte biri i mbretit Saul, mbreti i parë që pati Izraeli. Por a ishte ky supozimi i një djaloshi, apo një mburrje arrogante? Apo Jonathani ishte thjesht duke deklaruar një të vërtetë, po aq të vërtetë në botën e aeroplanëve dhe kompjuterëve sa edhe në ditët e shpatave dhe shtizave?

    Jonathani ishte i ri por kishte pak eksperiencë. Ai e kishte parë me sytë e tij se çfarë kishte ndodhur kur Fryma e Perëndisë kishte zbritur mbi të atin e tij në betejë, dhe ai kishte luftuar në një betejë ku shanset me armikun ishin shumë të pakta, por Zoti i dha atyre fitore.

    Jonathani dhe shqytari i tij ishin gati duke shkuar në Filistine dhe ai tha: “Po, le të shkojmë tek ata paganë… Ndoshta Zoti do të bëjë një mrekulli për ne. Sepse për Të nuk bën ndonjë ndryshim sesa trupa ka në anën e armikut!” Jonathani kishte të drejtë. Dy prej tyre vranë 23 nga armiqtë në një disfatë të orkestruar nga Perëndia.

    Kur ju ndaloni së analizuari mënyrën se si punon Perëndia, Ai shpesh i bën gjërat në një mënyrë që të na tregojë se ishte Ai që na dha fitore, dhe Ai nuk do ta ndajë këtë me asnjë tjetër. Merrni, për shembull, kohën kur Gideoni dhe 32,000 ushtarë u përballën me Midianitët. Zoti thotë ” Për mua njerëzia që është me ty është tepër e madhe, që unë të jap Midianin në duart e tij “ (Gjyqtarët 7:2). Kështu Gideoni dërgoi në shtëpi të gjithë ata që ishin më pak të frikësuar. Ngelën 10,000. “Janë sërish shumë,” tha Zoti, i cili e zvogëloi ushtrinë deri në 300 burra. Çfarë mund të bëjnë 300 burra në një betejë me një mijë? Jo shumë, por Zoti mund të na japë fitore, qoftë me shumë apo pak njerëz.

    Një shembull tjetër është Davidi, thjesht një i ri i cili gjithashtu e dinte të vërtetën që Jonathani deklaroi: ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz.”? Davidi ishte thjesht një fëmijë kundër një gjiganti me emrin Goliath, por Zoti i dha fitore.

    Ky është përfundimi i komentit të sotëm: Zoti nuk e ka ndryshuar mënyrën se si Ai vepron. Ai ende do të na tregojë se Ai është Zot, se Ai mund të sigurojë shpëtimin, qoftë nëpërmjet shumë apo pak njerëzve. E dini përse e bëra këtë program për ju? Ky varg i flet zemrës time. Zoti është Zot, dhe Ai ka me qindra vite që na tregon forcën e Tij.

    ” Asgjë nuk e pengon Zotin të sigurojë shpëtimin me shumë ose me pak njerëz!” Kur Zoti sjell shpëtimin, mos i dilni përpara sepse Ai e sjell atë në një mënyrë apo tjetrën, dhe kur Ai e bën këtë, jini të sigurt që është Zoti, jo njeriu, që sjell shpëtimin.

     

    Jezusi po ndërmjetëson për ne

    Veprat e Apostujve, kapitulli 7, vargu 55: “Por ai,” Stefani, “mbushur me Frymë të Shenjtë, i nguli sytë nga qielli, pa lavdinë e Perëndisë dhe Jezusin që rrinte në këmbë në të djathtën e Perëndisë.” Çfarë skene e mrekullueshme. Ne shohim përgjatë shkrimeve, se Jezusi paraqitet i ulur në të djathtë të Perëndisë, por këtu, e shohim të rrijë në këmbë, në të djathtë të Perëndisë. Në këtë moment, kur Stefani do të qëllohej me gurë, ai do të humbiste jetën, ngaqë kishte qenë një dëshmitar besnik i Krishtit, i mbushur me Frymën e shenjtë, sic e pamë tek Veprat e Apostujve 6, plot me Frymën e Shenjtë, ai i nguli sytë nga qielli dhe sheh lavdinë e Perëndisë dhe Jezusin, tek rrinte në këmbë, në të djathtë të Perëndisë, Ndërmjetësuesin e tij. Mendoj për këtë pasazh, që është një ilustrim i Romakëve, kapitulli 8, ku na mësohet se Vetë Jezusi po ndërmjetëson për ne, në të djathtë të Perëndisë. “Kush do t’i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i shfajëson. Kush është ai që do t’i dënojë?” Jezus Krishti që vdiq, por më shumë se kaq, që u rikthye në jetë dhe është në të djathtë të Perëndisë, duke ndërmjetësuar për ne. Dhe vargjet që vijnë më pas, thonë: “Kush do të na ndajë nga dashuria e Krishtit? Pikëllimi, a ngushtica, a përndjekja, a uria, a të zhveshurit, a rreziku, a shpata?”

    Pikërisht kjo është ajo që po ndoidh tek Veprat e Apostujve 7. A do të na ndajë pikëllimi a përndjekja, nga dashuria e Krishtit? Çfarë thotë Romakëve 8 ? “Jo. Jo. u numëruam si dele për therje, Por në të gjitha këto gjëra ne jemi më shumë se fitimtarë për hir të atij që na deshi.” Sepse asgjë, “as vdekja, as jeta, as engjëjt, as pushtetet, as fuqia dhe as gjërat e tashme as gjërat e ardhshme, as lartësitë, as thellësitë, as ndonjë tjetër krijesë, nuk do të mund të na ndajë nga dashuria e Perëndisë që është në Jezu Krishtin, Zotin tonë.”

    Oh, Veprat e Apostujve 7, është një ilustrim i përsosur i Romakëve 8, në fund të këtij kapitulli. Jezusi po ndërmjetëson për ne, duke qëndruar në këmbë, në të djathtë të Perëndisë, për ne. Kur ne ecim përmes vuajtjesh, kur ne përjetojmë përndjekje, vecanërisht atëherë kur shpallim Ungjillin e Jezus Krishtit, Ai qëndron për ne, si Ndërmjetësuesi ynë. Nuk mund ta imagjinoj dot, sa ndikim pati kjo, që Stefani të kishte guxim, ndërsa thotë: “Ja, unë po shoh qiejt e hapur dhe Birin e njeriut që rri në këmbë në të djathtën e Perëndisë.” Kjo e bëri më keq situatën. Ata filluan të bërtisnin e të thërrisnin me zë të lartë dhe u shtynë drejt tij dhe filluan ta qëllonin me gurë, por Stefani është i vendosur dhe thjesht po thotë: “Unë po jetoj për Të. Ai është Ndërmjetësuesi im. Unë nuk kam frikë nga asgjë, madje as nga vdekja. Unë nuk kam frikë nga asgjë, sepse Jezusi është Shpenguesi dhe Ndërmjetësuesi im, në të djathtë të Perëndisë.”

    Kështu, le të jetojmë sot, të guximshëm, në rrethanat ku jemi, se asgjë nuk mund të vijë kundër nesh dhe asgjë nuk do të na ndajë nga dashuria e Krishtit. Le të jemi dëshmitarë të guximshëm. Le të shpallim Ungjillin. Le të jetojmë me zell për lavdinë e Perëndisë, duke e ditur se kemi një Ndërmjetësues në të djathtë të Perëndisë. Ai jeton dhe lutet për ne dhe flet për ne.

    Le të lutemi. Oh, Perëndi, faleminderit, faleminderit, faleminderit që dërgove Jezusin të vdiste në kryq, të ngrihej prej së vdekurish, të ngrihej në të djathtën Tënde dhe të ndërhyjë për ne. Oh, Perëndi, mendoj për cdo aspekt të jetës sime, ku kam nevojë për Ty, mendoj për ata që janë duke na dëgjuar dhe për cdo aspekt të jetës së tyre, ku kanë nevojë për Ty. Zot, faleminderit. Jezus, faleminderit që je në të djathtë të Atit pikërisht tani, duke na premtuar të na japësh cdo gjë që na nevojitet. Ne i mbajmë sytë nga Ty, si Ndërmjetësuesi ynë. Lutemi që Ti të sigurosh në jetën tonë. Na jep cdo gjë që na nevojitet: urtësi, forcë, paqe, guxim. Zot, cdo gjë që na nevojitet për të jetuar për lavdinë Tënde dhe për të mos pasur frikë në këtë botë, sepse asgjë nuk mund të na ndajë nga dashuria Jote. Ce vërtetë e lavdishme. Na ndihmo të jetojmë me këtë sdot dhe na ndihmo të jetojmë të përqëndruar trek kjo, në jetën tonë sot. Na ndihmo të jetojmë me sytë e ngulur tek Ti, duke parë nga Ti. Lutemi në emër të Jezusit, Amen

     Page 1 of 4  1  2  3  4 »